17.6.05

Όταν περνάς από δίπλα μου

Η μία μου γιαγιά, όχι η «σων θυρών», η άλλη, η ευαίσθητη σαν φαρφουρί στις άξεστες δονήσεις των οικογενειακών τσαμπουκάδων, μου είπε μια φορά, στο άσχετο: «Είμαι τόσο γριά, κι όμως, μερικές φορές η καρδιά μου φτερουγίζει σαν να 'μαι κοριτσάκι».

Μπορεί εγώ να μην είμαι καθόλου γριά, αλλά αυτή η φράση εμφανίζεται συχνά σαν υπότιτλος στους χειμαρρώδεις μονολόγους του μυοκαρδίου μου. It's OK, είναι απλώς μια λίγο πιο δραματική απ' ό,τι πρέπει απόδοση της ταχυπαλμίας μου στα ελληνικά. Όμως, κάτω από την επέλαση των καρδιακών συστολών και διαστολών μου, πέφτει αμέσως μετά μία ακόμα ατάκα: «Σαν το κουτάβι, κουτουλάω στα έπιπλα ξανά και ξανά» σίγουρα έργο μεταφραστή νέας γενιάς, μια ιδιότυπη ερμηνεία του «σεβασμού στο πρωτότυπο». Εκείνη τη στιγμή, αποφασίζω ότι μπλόκαρε το σύστημα του αυτόματου υποτιτλισμού, ότι αυτή η δεύτερη ατάκα είναι από άλλο έργο και δεν αφορά το δικό μου «φτερούγισμα». Μπορεί να εθελοτυφλώ, αλλά το προτιμώ από το να με βασανίσω.

3 comments:

Hector Drone said...

fucking hell! you write so damn well!!! Even when u r freaky, that is... :-)

Honestly, now, that piece of writing is just ace!

phil said...

όταν φτερουγίζει η καρδιά σου γι' αυτόν που περνά από δίπλα σου, πιστεύεις ότι μπορεί να γίνει αισθητό απ' αυτόν; ακόμα κι αν αυτός βρίσκεται σε άλλη ήπειρο, μπορεί να αισθανθεί τις καρδιακές σου λειτουργίες που παλεύουν για να συγχρονιστούν με τις δικές του; (για να είμαστε επιστημονικά ακριβείς βέβαια, το εν λόγω σημείο του έρωτος, βρίσκεται κάπου στον εγκέφαλο). πιστεύεις σε ένα χώρο όπου τα πράγματα (αλλά και τα μη πράγματα) ρέουν, συσχετίζονται, δικτυώνονται ή στα αυτόνομα σόλα κρουστών α λα Ginger Baker που παίζει η καρδιά σου σε έναν άδειο συναυλιακό χώρο;

l'esprit de l'escalier said...

Hector, σ' ευχαριστώ για τον καλό το λόγο.
Phil, το σκέφτομαι, ακόμα δεν έχω καταλήξει.