21.12.05

Σονέτο 1 - «Το κλείσιμο του τεύχους»

Αίθριο έρημο, σωλήνες φθορισμού που τρεμοσβήνουν,
τα περιμετρικά γραφεία όλα κλειστά, μόνο γιρλάντες
μ' ευχές «Καλή Χρονιά» που κρέμονται στις πόρτες με τις πάντες
(οι διευθυντές βροντάν, χαλάν τα σελοτέιπ σαν τις κλείνουν).

Δυο τρεις συντάκτες με delivery την πείνα απαλύνουν,
κάποια ξινή τσιρίζει:
«Ακόμα να προσθέσεις τις λεζάντες;»
κι εγώ, στο τελευταίο ταξίδι μου να μη φυσά λεβάντες
προσεύχομαι: η Σαλαμίνα, οι κουτσομούρες μού τη δίνουν.

Απότομα, χτυπώντας το τακούνι μου, πετιέμαι πάνω,
στο διάλο οι κούπες με τους ντεκαφεϊνέ πικρούς καφέδες,
ένα βολάν της φούστας μου ανεμίζει σαν πανί σοφράνο,

φέρτε γαρίφαλα, τ' απομεινάρια του μπουφέ να ράνω
της σύσκεψης της πρωινής, με ντιπ, καβούρι και κεφτέδες...
Εκεί να βρω προσμένω κάτι σε γλυκό... Να! Κουραμπιέδες!

10 comments:

Koyan said...

Καλά καλή μου, παίρνεις ναρκωτικά?

l'esprit de l'escalier said...

Όχι, είναι αυθεντική έμπνευση.

koyan said...

ναι, καλά. Τέτοιες ωδές στον κουραμπιέ κάνει μόνο κάποιος μετά από πολύ σαχισάκι, όταν ζητάει σοκολάτα και βλέπει περιστέρια να πετάν όταν πετάς το χαρτομάντηλο στο καλάθι...

George said...

Δίκιο έχεις, αλλά ποιός σε ακούει, ας είναι καλά η πιτσαρία και ο... πλάστης στο σπίτι, όταν γυρνάς αργάμιση από κλείσιμο...

Άμα το`χει η κούτρα σου να κατεβάζει ψείρες λένε, ε;

Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Σαν πάς στην Σαλαμίνα μια βραδιά,
Ευχήσου για μαίστρο στα πανιά σου.
Τα δόντια θα χτυπά η παγωνιά, όμως,η φρέσκια κουτσομούρα και ο κουραμπιές,θάναι στου σκάφους το κοκπίτ,η ελπίδα κι η παρηγοριά σου.

Sadie said...

Egw pali proskinw!

mindstripper said...

Άψογο!

mindstripper said...

Ένα κλείσιμο επίσης πάντα το γιορτάζουν με τρόπους συνετούς (βλ. μπλογκολούξ).

;-)

CD said...

κουραμπιές είναι ύπουλο γλυκό...προτιμώ τις δίπλες..η ωδή άψογη...αυτήν την ερώτηση με τα ναρκωτικά μου την έχουν κάνει κ εμένα...μην δείτε έναν άνθρωπο να φτιάνει στίχοι

roidis said...

Ευφυέστατο, άμεσο και όμορφο!