15.6.06

Σωστός ο Γιαν Τιερσέν

Θα μπορούσε: α) να παίξει Αμελί με την ενορχήστρωση του σάουντρακ, τύπου «πάρτε το προκάτ χιτ στ' αυτάκια, αφού γι' αυτό ήρθατε» - και το κοινό να το φχαριστηθεί, αφού όντως γι' αυτό ανέβηκε στο Λυκαβηττό (η πλειοψηφία). β) να μην παίξει καθόλου Αμελί, διότι δεν μπορεί ένας μουσικός να παγιδεύεται από το ίδιο του το χιτ και να κάνει τεμενά στον άψαχτο ακροατή - και το κοινό (η πλειοψηφία) να αποχωρήσει μες στην απογοήτευση. Με το α) θα «πρόδιδε» τον εαυτό του, με το β) το κοινό του. Δύσκολο το δίλημμα - αν μείνεις σε αυτό. Διότι να που υπήρχε λύση: το θέμα (τα θέματα) της Αμελί παιγμένα λίαν κιθαριστικά και παραλλαγμένα σε βαθμό διασκευής.

Η λύση αυτή δεν είχε προκύψει στη συναυλία των Radiohead στο Λυκαβηττό τo 2000, διότι προφανώς εκείνοι, σχετικά με το δικό τους χιτ, έμειναν στο δίλημμα. Και επέλεξαν το β), δηλαδή να μην παίξουν το Creep, που το κοινό (η πλειοψηφία) περίμενε.

Φυσικά, υπάρχει βασική διαφορά στις δύο περιπτώσεις: από τη μία πρόκειται για ένα ολόκληρο σάουντρακ, από την άλλη για ένα μόνο κομμάτι. Ωστόσο, και τα δύο σύστησαν τα ονόματα στο μεγάλο κοινό. Και τα δύο δε live έγιναν στην Ελλάδα πολλά χρόνια μετά ΤΑ ΧΙΤ (5 το live του Τιερσέν μετά την ταινία Αμελί, 7 αυτό των Radiohead μετά το άλμπουμ Pablo Honey), με both τα ονόματα να έχουν βγάλει κατόπιν μπόλικες δουλίτσες (+4 άλμπουμ o Tιερσέν, +2 και το 3ο να κυκλοφορεί λίγους μήνες αργότερα, χώρια τα ιπιά -ep-, οι Radiohead), οι οποίες ωστόσο παρέμεναν σε δεύτερη μοίρα στη συνείδηση της θειας μου της Θοδώρας (=ευρύ κοινό) σε σχέση με ΤΑ ΧΙΤ. Θα μπορούσε λοιπόν ο Τομ Γιορκ (ή έστω ο Κόλιν Γκρίνγουντ, που είχε και τα γενέθλιά του εκείνη τη μέρα) να πει: «Ας κεράσουμε τους αδαείς ακροατές που έχουν μείνει στην εποχή του Creep το κομματάκι που περιμένουν πώς και πώς, μιας και ερχόμαστε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και ένας Θεός ξέρει πότε και αν θα ξανάρθουμε, αλλά ας του ρίξουμε μια ξεγυρισμένη αναπροσαρμογή, για να πάρουμε και τα σώβρακα των φανατικών οπαδών, που ξέρουν απέξω τους στίχους όλων των ιπιών -ep- μας και τους έχει έτσι κι αλλιώς σηκωθεί η τρίχα κάγκελο». Ε, they didn't.

Δεν είναι που είχα τα γενέθλιά μου κι εγώ εκείνη τη μακρινή μέρα και νομιμοποιούμουν να τσαντιστώ με όποιον δε μου έκανε το χατίρι. Είναι που εκτίμηση φουλ πάντα είχα μόνο στο μουσικό που σπάει το κεφάλι του και βρίσκει τον τρόπο να ξεπαγιδευτεί από την ίδια του την επιτυχία, σεβόμενος ταυτόχρονα και τη δημιουργική του υπόσταση και την προσδοκία της μάζας. Διότι η τοποθέτηση της μάζας είναι το μισό live (γι' αυτό μιλάω, όχι για το στούντιο, όπου η μάζα μπορεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό να πάει να χεστεί). Αυτόν λοιπόν το μουσικό εγώ θα μπορούσα να τον ακούω προσεκτικά σε ό,τι έχει να μου πει, χωρίς να μου χαλά η κόμμωση από την αύρα τεμπελιάς/εφηβικού τύπου άρνησης που φυσά από τη σκηνή.

Χτες ο μεσιέ Τιερσέν (που, σημειωτέον, είχε ξανάρθει στην Ελλάδα τη χρονιά ΤΟΥ ΧΙΤ, και επομένως θα μπορούσε να είχε ξεμπερδέψει τότε με αυτό), μου επιβεβαίωσε πόσο πιο πλούσια εμπειρία (και μάθημα, γιατί όχι;) είναι το να παρακολουθείς κάποιον να μην αρκείται απλώς στο ταλέντο του, αλλά να το παιδεύει.

6 comments:

Xilaren said...

είχα νωρίτερα την ίδια συζήτηση με την καλύτερη φίλη μου στην Αθήνα που επίσης πήγε στον Τιερσέν και η οποία μου έλεγε ακριβώς τα ίδια.

Έξυπνη η παρατήρηση-σύγκριση σου με τους Radiohead...

αυτό το "ξεπαγίδεμα" για το οποίο μιλάς όμως νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο, ειδικά όταν δισκογραφικές και άλλες πιέσεις μπαίνουν στη μέση...

να είσαι καλά...

TheDrude said...

Αρνούμαι να πάω σε συναυλίες ενώ παίζονται αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου (χικ...) :-)

Ροδομιχάλης said...

Σε μισώ κι εσένα και όλους που πήγατε και στις δύο συναυλίες. Για τους Radiohead γιατί προφανώς ποτέ δεν θα μου ξαναδωθεί η ευκαιρία να τους δω - τότε ήμουν στα στρατά - και τον Tiersen γιατί ο ηλίθιος πήγα κι έβγαλα εισητήριο και αεροπορικά για τους Stones από το Φεβρουάριο και πήγε ο πίθηκος και σκοτώθηκε από το φοίνικα και ανέβαλλαν και τη συναυλία και χάνω και το Sting και... και... και... ΓΚΡΡΡ

enteka said...

πολύ ενδιαφέρον. μου φαίνεται κάπως δήθεν όταν τα συγκροτήματα δεν παίζουν την επιτυχία τους. δεν με πείραξε ποτέ, αλλά είναι λίγο κάπως.
:)

mindstripper said...

Πολύ ωραία. Κοντεύω να σκάσω για δύο λόγους.

α) Θυμήθηκα εκείνη τη βραδιά με τους Radiohead κι εκείνα τα δέκατα του δευτερολέπτου που τα βλέμματα στη σκηνή με κάναν να πιστέψω ότι "ΤΩΡΑ θα το παίξουν! ΤΩΡΑ ΘΑ ΤΟ ΠΑΙΞΟΥΝ!" (αλλά φυσικά ναιχμ...)
β) Θυσίασα τον Tiersen στο βωμό των Ντιπές και των διακοπών.

Καλά να πάθω.

ExiLioN_MouToniDioN said...

Στο τσάκ ήμουν να πάω..αλλά δε τα κατάφερα!(μου τα φαγε τα λεφτα η Krall)
Σημαίνει πολλά για μένα η μουσική του Τιερσέν!Δε προκειται για εναν καλλιτέχνη που ανακυκλώνεται παρόλο που έχει εναν δικό του ήχο...εξελίσεται μάλλον:)