16.4.06

Πήγα κι εγώ στην Boom Boom (αν και αυτός ο τίτλος αδικεί το ποστ)

Την ντισκοτέκ εννοώ, στη συμβολή Θησέως και παραλιακής, για την οποία μιλάνε τα παιδιά της νύχτας και έγραψαν τα φριπρέσια. Ένα μέρος όπου η φράση «'80s revival» δε σημαίνει τίποτα.

ΣΤΑΔΙΟ ΠΡΩΤΟ: Θαλπωρή, οικειότητα. Ενθουσιασμός με τα αυτοκόλλητα-καρδούλες «I love Boom Boom» και με τον DJ Soulis, που μιλάει πάνω από τα κομμάτια ανοίγοντας διάλογο με τους τραγουδιστές. Σαστιμάρα με τα τοιχοκολλημένα A4 «Απαγορεύεται το κάπνισμα και το τρενάκι στην πίστα (για τη δική σας ασφάλεια)» και «Μην παρκάρετε στο διάδρομο, ενοχλείτε τους σερβιτόρους» («Δε νιώθεις εδώ μέσα ότι κάποιος θα σου κάνει παρατήρηση;»). Είναι απελευθερωτικό που ο καθένας χορεύει με κινησιολογία όποιου μουσικού ρεύματος του καπνίσει (και μερικοί μπροστά στον καθρέφτη, σαν να έχουν πίσω τους καμιά δεκαριά άτομα να μιμούνται τις κινήσεις τους σε πρόγραμμα step-aerobics). Παραμερίζοντας την κουρτίνα και κοιτώντας έξω από το παράθυρο, βλέπεις γραμμένο στον απέναντι τοίχο του δρόμου με μαύρα γράμματα: «ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ» - αυτοί ο ρόλοι τοίχου και κουρτίνας σανιδώνουν το κέφι μας. Η σκέψη που κυριαρχεί είναι ότι ο τρόπος που διασκεδάζαμε τότε αντικατοπτρίζει τη σαφήνεια εκείνης της εποχής: Αν θες να χορέψεις ή να φλερτάρεις, πας στην πίστα, αν θες να πιεις, να καπνίσεις ή να συζητήσεις, κάθεσαι στο τραπέζι. Σήμερα στα κλαμπ τα μπουρδουκλώνεις αυτά, τα κάνεις όπως λάχει και όλα μαζί, σαν ένας ασαφής τουρίστας στη χώρα της φλουότητας.

ΣΤΑΔΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: Χορός. Όταν χορεύουμε, δε σκεφτόμαστε.

ΣΤΑΔΙΟ ΤΡΙΤΟ. Αφόρητη ζέστη («κλιματισμός κι αυτός '80s»). Αδιέξοδο με το ότι οι δυνατότητες σε αυτό το μέρος εξαντλούνται: πήρες και από πίστα, πήρες και ποτό, κουβέντιασες, πέρασες από όλα τα στάδια - και τώρα; Είσαι άνθρωπος των 00s, που η ασάφεια του δίνει την ελπίδα και που οτιδήποτε ασάρωτο του φαίνεται πιο πλούσιο, κι όμως ένας κάποιος τρόμος πλανάται για τη στιγμή που θα περάσεις από την έξοδο και θα βρεθείς στα 00s. Οι παράξενα ντυμένοι και κατά λάθος ντεμοντέ άνθρωποι φαντάζουν πολύ μόνοι. Τα 80s κομμάτια είναι τα πολύ προβλέψιμα και η μουσική προέρχεται και από τα 70s και από τα 90s. Δεν είναι και ό,τι καλύτερο όλο αυτό, αλλά δεν προκαλεί όση αμηχανία προκαλούν τα νησιώτικα. Η σκέψη που κυριαρχεί είναι ότι δεν μπορείς να προσλάβεις με φυσικότητα το μεταμοντέρνο, αν το συνολικό τοπίο δεν είναι μεταμοντέρνο: Χτες στο μπαρ Άνθρωπος, το ότι ο dj πέρασε από τoυς Peppers σε νησιώτικο δε γέννησε κανένα συλλογισμό. Σήμερα στην ντισκοτέκ οτιδήποτε εκτός από ντίσκο ακούγεται άσχημο και ύποπτο.

ΣΤΑΔΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ. Σε αυτό το στάδιο, έχουμε φύγει από την Boom Boom, έχοντας πάρει ο καθένας το αναμνηστικό του δωράκι που μας κάνει να νιώθουμε σαν να φύγαμε μόλις από παιδικό πάρτι. Νοσταλγούμε ήδη την ντισκοτέκ, μάλλον γιατί φύγαμε πριν από τα «μπλουζ». (Εμένα η φάση με τα «μπλουζ» ίσως να με κατέθλιβε, γιατί δεν είχα αγαπημένο να χορέψω μαζί του κι έτσι δε θα μπορούσα να πάρω σοβαρά και αυτόν το χορό, όπως τους άλλους, αλλά θα έπρεπε να τον δω χλευαστικά, όπως θα ταίριαζε σε ένα 80s revival, κάτι που δεν είχε καμία θέση εδώ.) Το πάρτι κάποιου φρι περιοδικού όπου πηγαίνουμε είναι απολύτως χάλια. Το να σκεφτώ αν αυτό έχει να κάνει με τα 00s μου φαίνεται κουραστικό και άκυρο.

ΣΤΑΔΙΟ ΠΕΜΠΤΟ. Μια μίνι περιπλάνηση στην Αθήνα αποκαλύπτει ότι όλα τα μπαρ κλείνουν. Όλα; Όχι. Υπάρχει ένα μπαρ-ηπερήρωας που αντιστέκεται στην ηλιακή εισβολή. Μια κουβέντα για θέματα που μας απασχολούν ξεδιπλώνεται, από την οποία λείπουν οι ατάκες και περισσεύει η προσήλωση. Η σκέψη που κυριαρχεί είναι ότι αυτό το πράγμα (η κουβέντα, όχι το μπαρ) είναι υπεράνω δεκαετιών. Έτσι, δεν έχει συντεταγμένες και γι' αυτό το βρίσκεις πολύ εύκολα και πολύ δύσκολα, παντού και πουθενά, κι ακόμα, ξέρεις και δεν ξέρεις πώς και πότε θα το ξαναβρείς.

ΣΤΑΔΙΟ ΕΚΤΟ. Ποστάρω τη βραδιά, είναι 9.39. Η σκέψη που κυριαρχεί είναι ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος που θα ήθελα πολύ να ήταν τώρα εδώ, για να τα κουβέντιαζα όλα αυτά μαζί του τρώγοντας την ομελέτα, αντί να τα γράφω σα μαλάκας στο μπλογκ μου.

10 comments:

RainBoy said...

καλα εχεις παρα πολυ δικιο για την Boom Boom. εγω που ειμαι αρκετα μικρος (θυμαμαι τις discotech να με πηγαινουν μεγαλα ξαδελφια και να μου παιρνουν κοκα κολα) μπορω καπως να διασκεδασω εκει μεσα. ΑΛλα αν ειχα ζησει εκεινη την εποχη θα με επιανε πραγματικα καταθλιψη. Ειδικα με κατι 40ρηδες, που φαινετε σαν να μην εχουν περασει 20 χρονια απο πανω τους. Ενω αυτες οι cult καταστασεις γινονται χειροτερες, αν πας καθημερινη. Οπως οταν πηγα με μια παρεα Τεταρτη, και δεν ειχε ψυχη. Και μας την ειπε ο Soulis που ανεβηκε μια κοπλεα με το τσιγαρο στην πιστα, ενω δεν ηταν κανεις αλλος εκει. Και μετα τσαντιστικε αυτος και αρχισε να μας παιζει hard rock. και ξενερωσαμε τα 10 ευρω μας. Επισης αξιο σχολιασμου ειναι τα μηλα που αννανεωνονται συνεχεια και τα πολυχρωμα γιοφφακια στα τραπεζια.
Πραγματικα θα επρεπε να υπαρχουν μερη να πινουν ξυδια εμεις που μενουμ ξυπνιοι μεχρι τετοια ωρα.
Μια ειναι η λυση. Να αρχισουμε να κνουμε παρτυ return to 90's και να τους κουφανουμε ολους, πριν γινει πολυ της μοδας.

τσέλιγκας said...

disco boom boom
Τι περισσότερο να πει κανείς από το εκρηκτικό της όνομα, τις ρετρο-αφίσες, την καράφλα-κοτσίδα του Σούλη και τα χιόνια από τα κοντινά βουνά της Αττικής. Στη boom boom πας για να γελάσεις, για να χορέψεις όπως σου κατεβαίνει και να πεις είναι καλτ. Ναι είναι. Τα λέμε στην boom boom λοιπόν.

Ιφιμέδεια said...

Λεσπριτία,
σου κλείνω το μάτι.. ;)

(περισσότερο από όλα για το Στάδιο Έκτο σου).

Chili said...

Kαι όπως έλεγε ο Paul Lekakis, ομογενής pop.. ανθυποσταρ από την Αυστραλία "Boom, boom, boom let's go back to my room".

schottkey said...

Α: όταν χορεύουμε, σκεφτόμαστε (τώρα γιατί μου χαμογελάει αυτός; Έχει πιάσει το νόημα του "get down on it" μήπως; Stop staring at my tits-)

Βου: Ναι, χάλια ήταν το πάρτυ-ειδικά όταν στο κεφαλόσκαλο του ορόφου, σου ερχόταν ένα κύμα ελαφρού λίβα 47°C από παστωμένους διασκεδαζόμενους ημι-νεανίες-
εκτός κι αν την έβγαλες στον πεζόδρομο με μπύρα περιφτέρου.

Γκάμα: 09:39 δεν ανοίγουμε ποτέ το pc να ποστάρουμε. Παίρνουμε ένα depon και αποκοιμιόμαστε ακούγοντας Spandau Ballet με το πιάτο ομελέτα αγκαζέ..

H said...

τι έβαλες στην ομελέτα;

fixes said...

welcome a new blog in town
www.spaceandplace.blogspot.com
thank you boy, thank you girl

l'esprit de l'escalier said...

Κάτι περίεργο πρέπει να έβαλα, γιατί είναι αχώνευτη, η άτιμη.

voskin_tv said...

Καλημέρα και απο μενα . Πάντως πέρα απο τα κακά ή τα καλά που έχει η boom boom ,ειναι εμπειρια τρελη να πηγαίνεις σε τετοία μέρη και να σας πω την αληθεια το προτιμώ κατα πολύ απο το ΒΙΝΥΛΙΟ ...Τώρα καποιες εγραπτές παρατηρήσεις αν και ακούγονται ή φαίνονται ασχημες στο ματι στην πραγματικότητα είναι προς οφελος μας ...Πές το , η πολυκοσμία του μαγαζιού , η αφηρημαδα των πελατων .Δεν ξέρω πάντως και εγω δεν θα γουσταρα να παω να διασκεδάσω και στον γυρισμο να δω ενα καψιμο απο καμενο τσιγαρο στο μπλουζάκι η στο πουκαμισό μου...

Καλα να περνάτε .

TETARTOS

voskintv.blogspot.com

Anonymous said...

Αν δεν υπηρχε εκεινο το "bachelor" night του Σαββατου, οποτε και αποφασισα να παω πρωτη φορα, ισως να ειχα αποψη. Αλλα επειδη ημαστε 7 αγορια και 3 κοπελες, σκαλωσαμε στην "σκληρη" πορτα του κατα τ'αλλα disco, free και οτι τελος παντων συνεπαγεται η αποχη αυτη. Τι boom-boom, τι venue, την ιδια αντιμετωπιση ενιωσα και δεν ξαναπαταω... Ντροπη τους.