Ο μέλλων χρόνος πέρασε και το κουνέλι σιγοβράζει

«Μια ζωή είναι, θα περάσει». Την πρώτη φορά που το άκουσα γέλασα κελαρυστά. Τις σκόρπιες επόμενες άκουσα ένα αργόσυρτο σούρσιμο που δε σταματά ποτέ, όπως ο ήχος των αλυσίδων στα πόδια των φαντασμάτων. Τον τελευταίο καιρό η φράση αυτή δε μου προξενεί τίποτα. «Μια ζωή είναι, θα περάσει». Θα; Περνάει τώρα. Πέρασε. Μ' ένα «τσα» μπορώ να μπω στο μακρινό μέλλον, που βρίσκεται μόλις δυο βήματα παραπέρα, στην άκρη του σταθμού. Η Μπήλιω Τσουκαλά, που παίζει αυτή τη στιγμή, γίνεται ανάμνηση από τα παλιά χρόνια, κάπου στα 00s, όπως και τα μαλλιά μου χωρίς άσπρες τρίχες (άντε δυο τρεις) και οι φίλοι μου. Λένε πως όταν κάνεις παιδιά ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα. Θα πρέπει να έμειναν στη γιαγιά σήμερα τα δικά μου.

Είναι όπως όταν μισοξυπνάς το πρωί και πρέπει να σηκωθείς γιατί βιάζεσαι τρελά, αλλά δεν το κάνεις γιατί νυστάζεις. Κάτω από τα βλέφαρά σου περνάει όλο το επόμενο μισάωρο: σηκώνεσαι, πας στο μπάνιο, κουτουλάς στην πόρτα, κατουράς, πλένεσαι, ντύνεσαι. Όλο το επόμενο μισάωρο περνάει σε ένα δευτερόλεπτο. Είσαι στο κρεβάτι, αλλά έχεις ήδη πλύνεις τα δόντια σου. Είσαι αδρανής, αλλά έχεις φτάσει κιόλας στο τέλος.

Αλλά και το παρελθόν δε φαντάζει πια μακρινό. Μόνο ακατανόητο. Έχει συρρικνωθεί, και το παρόν δεν το διαχωρίζει πια από το μέλλον.

Η μοναξιά είναι το φίλτρο που πολώνει τα χρώματα και με κάνει να βλέπω καθαρά τον ορίζοντα. Μοναξιά - γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Δε φοβόμαστε τις λέξεις. Αλλά ούτε και τη σημασία τους, εδώ που τα λέμε. Η μοναξιά δεν είναι κάτι φοβιστικό, είναι κάτι ενοχλητικό. Πολύ ενοχλητικό. Σε κάνει κατ' αρχάς να βαριέσαι. Σε κάνει να λειτουργείς ρομποτικά. Σε κάνει να ξεσυνηθίζεις την παρέα και να διστάζεις να την επιδιώξεις. Σε κάνει βαρύθυμο. Σε κάνει, εντέλει, κι εσένα βαρετό. Και αλλόκοτο. Και σου μαθαίνει να βλέπεις τη ζωή αποστασιοποιημένος, ως όλον, ως μια μικρή σφαίρα, στο μέγεθος του πλανήτη του Μικρού Πρίγκιπα: μέχρι να παρακολουθήσεις το ένα ηλιοβασίλεμα, σε προλαβαίνει το άλλο.

Αλλά και τα παιδιά, όπως το βλέπω, δε λύνουν το πρόβλημα, παρά για μια εικοσιπενταετία στην καλύτερη. Ο πατέρας μου βγήκε στη σύνταξη και πελαγοδρομεί σε μια απέραντη θάλασσα ματαιότητας. Ίσως σε αυτή τη φάση τα εγγόνια λειτουργούν ως νέα, δυνατή ένεση. Αλλά έτσι που τα 'φεραν οι καιροί, κανείς δε δικαιούται να βασίζεται σ' αυτά.

Ίσως τελικά η Γκλεν Kλόουζ στην Ολέθρια σχέση να μην ήταν τόσο τρελή για δέσιμο. (Άσχετο: πόσο θα ήθελα τώρα μερικά bars δημητριακών.) Ίσως να την είχε βαρέσει η πολλή μοναξιά. Της το λέει κι ο Μάικλ Ντάγκλας: «You're so sad. You know that, Alex? Lonely and very sad». Όχι τρελή, άντε έτσι. Γιατί το χειρότερο που σου κάνει η μοναξιά είναι αυτού του είδους η παράνοια: μόλις πέσεις πάνω σε μια ωραία μη μοναχική εμπειρία, προσκολλάσαι σ' αυτήν σαν να μην υπάρχει αύριο. Επειδή ξέρεις ότι δεν υπάρχει.

Γι' αυτό, παιδιά, μακριά από μόνους ανθρώπους. Μπορεί να σας γραπώσουν και να μαγειρέψουν το κουνέλι σας. Αφήστε τους να ζήσουν τη ζωή τους όπως τη ζουν. Θα τους πάρει πολύ λίγο.


(Κάντε μου τη χάρη να μην υποκύψετε στην παρόρμηση να κάνετε σχόλια συγκαλυμμένου οίκτου. Θα το εκτιμήσω.)

Ας βάλω μια πινελιά multimedia στο μπλογκ μου κι εγώ πια

Ακριβώς ανάμεσα στην ατέρμονη ξάπλα που έριξα τις γιορτές και στο άγχος για το ότι οι μέρες της ξεκούρασης είναι μετρημένες, έκανα πολύ απ' αυτό που σκοτώνει τη μουσική. Μία από τις ανακαλύψεις μου για τις οποίες είμαι τγεζ εγέζ είναι ο παρακάτω βαρύτονος τοπολάτρης. Θα μου πεις, περσινά ξινά σταφύλια, ρε κοπελιά. Ε όχι και ξινά, ε όχι και ξινά!

Richard Hawley - Coles Corner


ΥΓ. Αν και το The Ocean θεωρείται το σούπερ τραγούδι του, εγώ κόλλησα με αυτό, διότι μιλάει για τον Μπακάκο του Σέφιλντ - ξέρετε τώρα πόσο εκτιμώ τις μνήμες, τα σημεία αναφοράς κτλ. κτλ. Πόσω μάλλον που αμφιβάλλω πολύ αν θα ακούσω ποτέ τραγούδι για τον Μπακάκο της Ομόνοιας, και γενικότερα τραγούδια για το περιβάλλον στο οποίο ζω, καθώς οι ντόπιες συγκινήσεις δεν πολυσυγκινούν τους wannabe stars της εγχώριας (αχ, ρε γαμώτη) ροκ/ποπ σκηνής. Σταματώ εδώ, επειδή το θέμα αυτό είναι μεγάλο για να το ανοίξω σε υστερόγραφο και επειδή όταν αρχίζω να κάνω κήρυγμα ειλικρινά δεν αντέχομαι.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, σου γράφω σήμερα...

This summary is not available. Please click here to view the post.

Το κορίτσι που δεν αφήνω πίσω μου

Φίλη: «Ενηλικιώνεσαι ραγδαία».
Ψυχοθεραπευτής: «Βλέπω εβδομάδα με την εβδομάδα ένα κορίτσι να γίνεται γυναίκα».
Μπλόγκερ: «Μήπως ωρίμασες εν μία νυκτί;»

Είναι αλήθεια ότι οι φούξια φιόγκοι στα ρούχα, τα θεατρικά μαντίλια, τα κολιέ φορεμένα το ένα πάνω στ' άλλο και τα μεσάτα εμπριμέ φορέματα με φουσκωτό, ίσιο ποδόγυρο (απ' αυτά που κάνουν τη γιαγιά μου να με λέει «σαν γιασεμάκι») με κάνουν να νιώθω κάπως άβολα τελευταία. Είναι αλήθεια πως προτιμάω το μαύρο πλισέ φόρεμα, τα χρυσά σανδάλια και το βαφτιστικό μου σταυρό. Είναι αλήθεια πως η αίσθηση κενού μετά το χαζοξενύχτι υπερισχύει κατά πολύ του γάργαρου γέλιου πάνω στο τσούγκρισμα του Μοχίτο. Είναι αλήθεια πως η αυτάρεσκη επίγνωση «και πολλή του πέφτω» και η αγωνιώδης ερώτηση «γιατί δε με θέλει» έχουν μπει σε διαδικασία απολίθωσης κάτω από ιζηματογενή πετρώματα κακών σχέσεων, ενώ στο χώμα από πάνω τους έχουν φυτρώσει σκέψεις τύπου «τι μπορούμε να κάνουμε μαζί». Είναι, επίσης, αλήθεια, πως ακούω περισσότερο και μιλάω λιγότερο. Και γενικά, είναι πολλά πράγματα που κάνω τελευταία και που μοιάζουν με πράγματα που κάνει μια τριαντα-κατιτίς και όχι μια σκερτσόζα κορασίδα με κοτσίδια.

Ωστόσο, συνεχίζω να βγαίνω στα μπαρ, να χαζεύω αριστερά δεξιά, να αναβάλλω τις αληθινές επιθυμίες και να διασπώμαι - σε μια άσκοπη διαδρομή, μάλιστα, κόλλησα στην παρέα ενός δεκάχρονου αγοριού, επειδή και καλά ήταν άσος στα πεντόβολα και η μάνα του του χτένιζε ωραία τα μαλλιά. Το κορίτσι μέσα μου, πάνω στον πανικό της οπισθοχώρησης, ψάχνει τους ομοίους του. Πιάνεται από ένα γερό βράχο και τρίβει στο χώμα την πληγωμένη του πατούσα όπως το άλογο πριν καλπάσει, σε μια από τις τελευταίες προσπάθειες να μην παραδώσει γη και ύδωρ στην ωριμότητα - αυτή τη λέξη που, όταν προφέρεται, ακούγονται από το βάθος επιφωνήματα περιφρόνησης, σαρκαστικά γέλια και ένα «φτου φτου μακριά από μας» με ροκ εκφορά.

Η ωριμότητα είναι κάτι που δεν ξέρω. Την ανιχνεύω και την επιζητώ, αλλά δεν την ξέρω. Τι διαδέχεται την από κεκτημένη ταχύτητα δια-σκεδαστική προσέγγιση στα πάντα; Ξέρω όμως ότι, για να καλοϋποδεχτείς την ωριμότητα, αυτό το επόμενο πράγμα, και να τη νιώσεις στο πετσί σου, χρειάζεσαι παρέα. Μόνη σου δεν κατακτάς παρά μερικούς πόντους από δαύτην, περίπου (περίπου!) όσους έχω μαζέψει. Να γιατί με φοβίζει. Να γιατί είμαι με το ένα πόδι εδώ και με το άλλο εκεί πίσω. Να γιατί ακόμα ρίχνω ένα ξεροκόμματο στο κορίτσι μέσα μου - και μερικά ευρώ, για να ανανεώσει τους φιόγκους του και να μπορώ να τους καμαρώνω. Επειδή μόνη μου δεν ξέρω πώς να εγκατασταθώ σ' αυτή την καινούρια χώρα.

Όταν όμως, μέσα από την ταλαιπωρία, το άγχος και τις αμφιβολίες, πάρω την πράσινη κάρτα, το κορίτσι μέσα μου θα πάψει να απειλείται. Γιατί θα κινείται ελεύθερα μέσα σε όρια - θα έχει το δικό του δωμάτιο για να παίζει.

Ποια στ' αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω*

*Sponsored by Vassilopoulos.

Με βάση το εκπληκτικό εκείνο ποστ του thas, βάζω ένα μολύβι στο αυτί και, πιπιλώντας τη γόμα ενός άλλου, μπαινοβγαίνω από δωμάτιο σε δωμάτιο καταγράφοντας. Τη χρυσοποίκιλτη κορνίζα αξίας του θάσειου ποστ δεν τολμώ να την κλέψω, αλλά ούτε και θα φτιάξω άλλη, κατώτερη. Η καταγραφή θα παραμείνει χωρίς πλαίσιο (θα κολληθεί με Βlue Τak στον τοίχο).

Στο μπάνιο
Λοσιόν ντεμακιγιάζ Vichy (το διαφανές μπουκάλι, λίαν δημοφιλές στις ευαίσθητες επιδερμίδες), δίσκοι ντεμακιγιάζ Pom Pon (οι μεγάλοι), καθαριστικό προσώπου Avene (το πρασινωπό τζελ, πάλι για ευαίσθητες επιδερμίδες, μας περισσεύει εδώ μέσα η ευαισθησία), ενυδατική κρέμα Avene Hydrance Optimale και μία φορά την εβδομάς Avene Masque Apaisant hydratant, για πιο βαθιά ενυδάτωσις, κρέμα για την ακμή φτιαχτή σε φαρμακείο (έχει μέσα της Παναγιάς τα μάτια) και Dalacin C γέλη (μόνο η γέλη είναι αποτελεσματική) -εφαρμόζεται η πρώτη το βράδυ, το δεύτερο το πρωί και η θεραπεία γαμωτελειώνει σε λίγες μέρες-, υγρό φακών Renu, κολλύριο Visin (το ασπράδι των ματιών καλό είναι να τιμά το όνομά του), σαμπουάν Herbal Essences Fruit fusions, αφρόλουτρο Κέδρος του Κορρέ, αποσμητικό Dove stick (πάση θυσία ουδέτερο, χωρίς άρωμα), αποτριχωτικό κερί Veet (orientale, με αιθέρια έλαια), αντικυτταριδική κρέμα Roc (να 'ναι καλά η chili), κρέμα σώματος Eau de Lalique (αγαπημένο άρωμα), Dior Addict ή, άμα πέσει αφραγκία, Dove Nutri Body Milk, σερβιετάκια Libresse normal (στα 2 πακετάκια των 32 το 1 δώρο), σερβιέτες Always Ultra & Freshelle (φοβερή η εφεύρεση με το μαντιλάκι ανά σερβιέτα, αν και είναι κάπως αντι-οικολογικό με όλες αυτές τις ατομικές συσκευασίες πια).

Στην κουζίνα
Βρώμη Bio Gusto (λεπτές νιφάδες), νιφάδες κεχριού Βιοϋγεία, φαγόπυρο Ekoland, κινόα Ekoland (δεν έχω εντοπίσει αυτά τα δύο είδη δημητριακών σε άλλη μάρκα), ρύζι γλασέ Agrino, παξιμαδάκια κρίθινα Τσατσαρωνάκης (τις σπάνιες φορές που τρώω άλευρα), πένες τρικολόρε Barilla (τις σπάνιες φορές που τρώω ζυμαρικά), ρεβύθια Trofino (bio), φακές 3 Άλφα, τόνος σε νερό Rio Mare, συμπυκνωμένος χυμός ντομάτας Bio Farma, ορυκτό αλάτι Erntesegen (από αρχαίες θάλασσες 2.000 ετών, χωρίς τη μόλυνση των σημερινών θαλασσών), ζάχαρη καστανή Fytro, αρακάς κατεψυγμένος Μπαρμπα-Στάθης, κοτόπουλο Αγγελάκης, χυμός μήλο Life, Ξυνό Νερό Φλώρινας, νερό Evian, ελληνικός καφές Λουμίδης κουπάτος ή σκούρος (μία φορά την εβδομάδα), καφές φίλτρου Carte Noire (για τους επισκέπτες μόνο), σαμπάνια Moet (μάλλον για μένα μόνο).
Τα υπόλοιπα είναι λαχανικά (κολοκύθια, καρότα for sure), μήλα, αποξηραμένα φρούτα (such as βερίκοκο, σύκο Ευβοίας, δαμάσκηνο απύρηνο), ξηροί καρποί (αμυγδαλάκι, καρύδι), τσάγια (βουνού, τήλιο κτλ.), δηλαδή προϊόντα μη τυποποιημένα. Έχουμε όμως και συμπληρώματα διατροφής στα ντουλάπια, με τα οποία ταΐζουμε τον οργανισμό μας καθημερινώς (και τα οποία πολύ πιθανόν να σταθούν αιτία να φανώ φρικιό της υγείας, όλως αστόχως βέβαια):
Evening primrose Lamberts, λιπαρά οξέα Ω Omega Nutrition, σύμπλεγμα βιταμίνης Β Quest, βιταμίνη Ε Quest, βιταμίνη C Health Aid, μαγνήσιο Health Aid, ασβέστιο Nature's Plus (από κοράλλια Ιαπωνίας μεν, οικολογικό δε), μαγιά μπίρας Health Aid (σε χάπια), εκχύλισμα από σπόρους γκρέιπ φρουτ Citrus Paradisi (προϊόν Γερμανίας), πασιφλόρα φτιαχτή, του φαρμακείου (αλλιώς: passion flower), για τη ρύθμιση του βιολογικού μου ρολογιού.

Στο καθιστικό
Jamaica Blue Mountain, το λικέρ καφέ από τον καλύτερο καφέ του κόσμου - τα υπόλοιπα ποτά δεν τα καταναλώνω εγώ (ούτε και κανένας, εδώ που τα λέμε).

Junk
Τις σπάνιες φορές που παίζει πλέον, διαλέγω κάποιο είδος Pizza Hut, ζητώντας σάλτσα μπάρμπεκιου αντί για την κανονική, Goodissimo με λευκή σάλτσα, τυρόπιτα με φύλλο από το Μακεδονικόν στη Σόλωνος, βρόμικο πλατείας Μαβίλη, κρέπα με άλλα αντί άλλων, σοκολάτα υγείας Παυλίδη.

Τέλος, αναφέρω και το αιθέριο έλαιο λεβάντας που ψεκάζω στο μαξιλάρι και εξαγνίζει την αναπνευστική μου οδό, ειδικά όταν έχω εισπνεύσει μπόλικη τοξίνη σε μορφή καπνού τσιγάρου.

Is this me?

Σ' αγαπώ και όταν χιονίζει

Στο σταθμό μετρό Χαλάνδρι δεν υπάρχει κανείς πουθενά, παρά μόνο εγώ, που κατεβαίνω τις κυλιόμενες και βλέπω με ανοιχτό το στόμα τις νιφάδες του χιονιού να σχηματίζουν δίνες πάνω από το κεφάλι μου δύο επίπεδα πιο κάτω απ' τις ψηλές μπουκαπόρτες της εισόδου. Οι νιφάδες με ακολουθούν μέσα στις στοές σαν σμάρι φιλικές μέλισσες. Τα αλουμίνια τριγύρω βροντάνε από τον άνεμο που φυσάει πολύ ψηλά από δω και το τούνελ πίσω από την πινακίδα «ΜΗΝ ΕΙΣΕΡΧΕΣΤΕ» γίνεται τόσο φαρδύ και απεριποίητο και όμορφο, και στάζει νερό σχηματίζοντας λιμνούλες κάτω από τις ράγες, που θέλω να εισέλθω και να τρυπώσω στις πόρτες ασφαλείας, που θα με βγάλουν στο μυστικό μπουντρούμι όπου συνεδριάζει ο Σύλλογος Μονόφθαλμων Πειρατών Εκδιωχθέντων από τις Θάλασσες του Μεσαίωνα και μετά σε ένα μαγικό σημείο στο Τουρκολίμανο όπου μυρίζει ψητό λουκάνικο και έχει καπνούς. Δέκα λεπτά θαυμάζω και αφουγκράζομαι τον υπέροχο κόσμο της στοάς ολομόναχη, και ρουφάω την αίσθηση του σύμπαντος ολομόναχη, γιατί δεν έχει έρθει κανένας επιβάτης, όπως προσευχήθηκα να γίνει. Το τρένο κατρακυλάει σαν τον τουνελόδρακο του Ευγένιου Τριβιζά, είναι ένα θηρίο που αγαπάω όταν με τρομάζει, αλλά δε με κάνει να βαριέμαι όταν μπαίνει στην πλατφόρμα και γίνεται ένα ευγενές μέσο μαζικής μεταφοράς.

Έξω από το σπίτι μου ο ταξιτζής περιμένει μάταια να μπω με ασφάλεια στην πολυκατοικία. Είναι τόσο υπέροχα όλα, λευκά και δαντελωτά! Το χιόνι ζωγράφισε με ροκοκό πινελιές το πάρκινγκ με τις αγριοτριανταφυλλιές απ' όπου έκλεβα την άνοιξη τριαντάφυλλα, τις νερατζιές, τους σοφούς ευκάλυπτους της πλατείας Ερωτευμένων. Τους σκουπιδοτενεκέδες, το ταλαίπωρο παπί του γείτονα με τη σκισμένη σέλα, το STOP που γέρνει προς την υπήνεμη πλευρά του. Μπάλωσε και τις λακκούβες. Τα μάτια μου ουρλιάζουν από χαρά. Ο ταξιτζής κύλησε μακριά, αργά κι αθόρυβα. Μασάω λίγο χιόνι, όπως συνηθίζεται, πριν μπω στο σπίτι.

Ανοίγω τις μπαλκονόπορτες και φέρνω ένα ένα τα λουλούδια μέσα. Τους δύο φίκους, που πέρσι κάηκαν ολοσχερώς και έσκασαν τρεις μήνες μετά, όταν έψαχνα κάποιον να με βοηθήσει να τους κουβαλήσω στα σκουπίδια. Θέλω να τους δείξω ότι έμαθα από το πάθημά τους. Μετά φέρνω μέσα τη λεβάντα και μετά το φυτό με τα σκληρά, γεμάτα νερό φύλλα και τα κόκκινα λουλούδια. Πέρσι το είχα τυλίξει με διάφανη μεμβράνη για να κάνω θερμοκήπιο, αλλά δεν τα κατάφερα. Στα ζεστά όλες οι πρασινάδες. Τώρα μπορώ ήσυχα να κλείσω τα τζάμια και να χαζεύω όλη την πόλη όλη τη νύχτα, και να ανακατεύω τα ξύλα στο τζάκι, όπως έχω μάθει από μικρή, τότε που, όταν χιόνιζε, ο μπαμπάς μάς πήγαινε στο Αίπος για χιονοπόλεμο, κουβαλούσε χιόνι στο περβάζι για χιονάνθρωπο και ξύλα με το μεγάλο κοφίνι για να μάθουμε να τα στοιβάζουμε σωστά και να προσέχουμε τη φωτιά στον καταυλισμό μη σβήσει. Όλη τη νύχτα, μέχρι να ξημερώσει, θα βλέπουμε όλοι μαζί τις νιφάδες -επιτρέπεται να μην κοιμηθούμε, αύριο δεν έχει σχολείο-, θα μαντεύουμε πού μπορεί να είναι το φεγγάρι, θα λέμε ιστορίες, κάποιος θα κάνει μια ζημιά, κάποιον θα τον πάρει ο ύπνος, κάποιος θα έχει κατακκόκινα μάγουλα, κάποιος θα βαζοβγάζει σιντί, κάποιος θα γκρινιάξει που τον κόβει η ετικέτα της πιτζάμας, κάποιος θα κατουρηθεί πάνω του, κάποιος θα ζεστάνει το γάλα, κάποιος θα χάσει τη μύτη-καρότο του, κάποιος θα την αντικαταστήσει με ένα φωσφοριζέ μαρκαδόρο, όλοι θα είμαστε αληθινοί και θα αναγνωρίζουμε την ομορφιά που υπάρχει άφθονη τριγύρω και μέσα μας.

Δεν ξέρω ποιος είσαι εσύ που θα τα κάνουμε όλα αυτά μαζί, αλλά θα σε συναντήσω και θα δεις ότι σ' αγαπώ πολύ και από πάντα.

Το όνειρο που είδα σήμερα

Οι ψυχολόγοι λένε ότι είναι καλό να διηγούμαστε τα όνειρά μας, γιατί μεταφέροντάς τα σε συνειδητό επίπεδο βοηθάμε την ψυχοθεραπευτική τους λειτουργία να συντελεστεί (άσχετα αν τα κατανοούμε). Να λοιπόν τι είδα σήμερα εγώ.

Κοιμάμαι στο κρεβάτι μου, νύχτα, ύπνος βαρύς και ολίγος μεθυσμένος. Στην άλλη άκρη του κρεβατιού κάποιος γνωστός μου άντρας αλλά δεν ξέρω ποιος ακριβώς (μάλλον μέσα στο όνειρο ήξερα) κοιμάται βαριά στην ίδια κατάσταση ημιμεθυσιού. Μέσα στον ύπνο μου ακούω κάτι πόδια και ομιλίες στην πίσω βεράντα (το σπίτι μου δεν έχει πίσω βεράντα), αλλά δεν ξυπνάω.

Το πρωί στην πίσω βεράντα πάλι πόδια και ομιλίες. Ξυπνάω, βγαίνω. Τη νύχτα έχει γίνει τεράστιος σεισμός και το διαμέρισμά μου έχει πέσει έναν όροφο προς τα κάτω (η υπόλοιπη πολυκατοικία έχει μείνει στη θέση της) και πλέον είναι ισόγειο (χωρίς όμως να έχει γίνει καμιά ζημιά). Σκέφτομαι ότι θα πρέπει να κοιμόμουν πολύ βαριά, αφού δεν κατάλαβα τίποτα, πάλι καλά όμως που δεν ξύπνησα, γιατί αλλιώς θα κατατρόμαζα.

Παράλληλα, αλλά άσχετα με τη φάση του σεισμού, μέσα στο σπίτι μου δε βρίσκεται πια ο άντρας που κοιμόταν στο κρεβάτι μου, αλλά ο Μάρκος Φράγκος (αρχισυντάκτης του μουσικού περιοδικού Sonik). Eίναι θλιμμένος και λιγομίλητος. Μου λέει ότι έχει να πάει να παίξει κάπου μουσική (δε φαίνεται να έχει και πολλή όρεξη) κι εγώ τον παίρνω και κατεβαίνουμε να βρούμε ταξί. Οι δρόμοι της Ηλιούπολης είναι κάθετοι μεταξύ τους και όχι ακτινωτοί, όπως στην πραγματικότητα. Σταματάω ένα ταξί με μια γυναίκα στη θέση του συνοδηγού και ρωτάω το Μάρκο Φράγκο πού πάει, για να πω στον ταξιτζή. Ο Μάρκος Φράγκος, μπαίνοντας στο πίσω κάθισμα, μου λέει: «Δεν ξέρω». «Δεν ξέρεις;» λέω. «Σε ποιο μαγαζί παίζεις μουσική;» . «Στο Mommy» λέει, αφού έχει κλείσει την πόρτα. «Κολωνάκι» λέω στον ταξιτζή και φεύγει.

Μετά, ενώ δεν ξαναβλέπω το Μάρκο Φράγκο, υποτίθεται ότι υπάρχει μια στιχομυθία που πάει ως εξής: Εγώ: «Μα καλά, τι θα έλεγες στον ταξιτζή αφού δεν ήξερες; Δε σε απασχολούσε;». Αυτός: «Θα του έλεγα στο Mommy και θα με πήγαινε». Και εγώ σκέφτομαι: «Καλά, ο Μάρκος περιμένει να ξέρει o ταξιτζής το Mommy; Ήμαρτον. Τέλος πάντων».

Κατόπιν πάω κι εγώ στο Mommy (που δεν έχει σχέση με το πώς είναι στην πραγματικότητα το μπαρ αυτό του Κολωνακίου), επειδή, λέει, πρόκειται να πιάσω δουλειά ως σερβιτόρα. Το αφεντικό με ρωτάει αν ξέρω να φτιάχνω καφέδες, να φοράω σωστά την ποδιά κτλ. Του λέω: «Ε, ναι, έχω δουλέψει σε καφέ, αλλά τελευταία ήμουν πίσω από την μπάρα, οπότε θα κάνω μια επανάληψη στην καφετιέρα». Δουλεύω, τέλος πάντων, λίγο και η αρχισερβιτόρα μού λέει χαμογελαστή ότι, αφού δεν έχει πολλή δουλειά ακόμα, μπορώ να κάνω την ιστιοπλοΐα μου και να επιστρέψω μετά.

Ανοίγω μια πόρτα, βγαίνω στη θάλασσα. Η ιστιοπλοΐα δεν είναι τόσο ιστιοπλοΐα, όσο φάση με βάρκα και αρκετό κολύμπι. Η δραστηριότητα κορυφώνεται με κάτι σαν άσκηση σωστικών, όπου ένα ξαδερφάκι μου κινδυνεύει στ' αλήθεια μες στο κύμα, αλλά η μαμά του, η θεία μου η Στέλλα (η μικρή φίλη της μαμάς μου που με περνάει 12 χρόνια) δεν το παίρνει χαμπάρι. Εγώ, αφού περνάει ο κίνδυνος, τα παίρνω με την ανευθυνότητα της Στέλλας και πάω να τη χαστουκίσω (κολυμπάμε στο μεταξύ). Όμως το χαστούκι δε μου βγαίνει να κάνει «χλατς», έτσι το ξαναδοκιμάζω και το ξαναδοκιμάζω. Συνεχίζει να μη μου βγαίνει (η Στέλλα κάθεται ήσυχη, σχεδόν βοηθώντας με να τη χαστουκίσω σωστά).

Επιστρέφω στο Mommy και, μετά τη δουλειά, φεύγοντας, περνάω από την άλλη άκρη του μαγαζιού, όπου βρίσκεται ο dj, για να δω πώς είναι ο Μάρκος Φράγκος. Τον βλέπω από μακριά, του κάνω νεύμα «όλα καλά;», μου απαντάει με το δείκτη σηκωμένο προς τα πάνω, καθησυχάζομαι και φεύγω.

Και μετά ξύπνησα, ντύθηκα και πήγα στη δουλειά. Το όνειρο αυτό ήταν από τα πιο με ειρμό που έχω δει.

Διαχρονία

Επαγγέλματα που θα ήθελα να κάνω:

- αφισοκολλητής γιγαντοαφίσας σε μεγάλα ύψη
- φαροφύλακας
- καλλιεργητής λεβάντας ή τριανταφύλλων
- ταχυδακτυλουργός
- πυργοδέσποινα
- Ορεάδα, Δρυάδα ή Αμαδρυάδα - γενικώς ακόλουθος της Άρτεμης
- μαγικό χαλί ή Νίκος Πιλάβιος
- windex
- βοηθός αριστερού βάρδου
- καταγραφέας σόκιν λαϊκών παραμυθιών (όπως το «Κώλους ασημώνω, κώλους μαλαματώνω»)
- κορσές εποχής
- το βοσκόπουλο από το «Όνειρο στο κύμα»
- χρυσοθήρας

...

Αύριο θα σκεφτώ κι άλλα.

ΠιΕς

Ξεκαθαρίζω ωστόσο ότι δεν περιφρονώ αυτόν που μένει στο σπίτι που του παραχώρησε η γιαγιά του. Δεν είμαι υπέρ του τζάμπα ηρωισμού. Απλώς πιστεύω ότι όποιος τα καταφέρνει χωρίς ευνοϊκές συνθήκες αξίζει ένα εύγε παραπάνω.

Επίσης, θέλω να τονίσω ότι η ψωροπερηφάνια είναι για μένα εξίσου λάθος με τη ζητουλίαση. Όταν έχεις κάτι πραγματικά ανάγκη, είναι πολύ ωραίο να το ζητάς και να το δέχεσαι με αγάπη - και αυτό το έμαθα από μια δίωρη τηλεφωνική συζήτηση με τη Σωτηρούλα (μια μεγαλύτερη συνάδελφό μου με οικογένεια - με την οποία δεν έχουμε καν φιλικές σχέσεις), όταν είχα δεμένα χέρια λόγω τενοντίτιδας για ένα μήνα και είχα φλιπάρει που έπρεπε να με ταΐζουν.

Αυτό το ΥΓ δεν το πρόσθεσα στο προηγούμενο ποστ γιατί μου άρεσε να τελειώνει έτσι όπως τέλειωνε.

Ευχαριστώ για τα σχόλια, συνεχίστε, παρακαλώ. Στο μεταξύ:

Αχαχαχαχα. Το ποίημα που σύνθεσαν τα καλά μου αδερφάκια Γιώργος και Μαρίζα και μόλις έλαβα πάνω στη γιορτινή κάρτα (λεπτομέρεια: ο τίτλος της ζωγραφιάς της κάρτας είναι: «Χριστουγενιάου»):

Μεγάλη ιστιοπλόισσα και κάτι παραπάνω / ο νέος χρόνος να σε βρει στο Cutty Shark απάνω.
Δαμάζοντας τη θάλασσα, κρατώντας το τιμόνι / χτυπάς με το κατάρτι σου ένα μικρό γλαρόνι.
Γλαρώνει και το μάτι μου και βγάζει μια γυαλάδα / θα είναι που 'δα πάνω σου αυτή τη νιτσεράδα.
Χρόνια πολλά, καλή χρονιά ευχόμαστε στο τέλος / να κυβερνάς το σκάφος σου ωσάν να είναι βέλος!

Which reminds me of the μέρα (1995-6) που καθόμασταν βαριεστημένοι με το φίλο στο παλιό μου σπίτι στα Ιλίσια, φοιτητές, ορίζαμε ένα θέμα και γράφαμε από ένα ποίημα. Έψαξα (κρατάω τα πάντα - μέχρι και χρησιμοποιημένα προφυλακτικά, που λέει ο λόγος), τα βρήκα και τα αντιγράφω στην υγειά του.

Το καρούμπαλο (το δικό του ποίημα)
Μες στη χώρα του μετώπου / να σου μια καρουμπαλιά / του γελοίου του ανθρώπου / άλλη μια κακοτυχιά.
Φίλε, είσαι σα μαλάκας / με τ' αγγούρι που φοράς / μοιάζεις λίγο και με βλάκας / λίγο και με κερατάς.
Μα εγώ αδιαφορώ / στα αρχίδια μου κι αυτό / το καρούμπαλο γυαλίζω / και το μέλλον ατενίζω
τώρα πια με άλλο μάτι / και ας μοιάζω με σακάτη.

Το καρούμπαλο (το δικό μου ποίημα)
Θα σου δώσω μια μπουνιά / που θα χάσεις τον ντουνιά / θα σου κάτσω ένα σκαμπίλι / που θα γίνεις ροκαμπίλι.
Σ' το χα πει: θα σε πλακώσω / θα σε σκίσω, θα σε λιώσω / θα σου δώσω δυο κλοτσιές / να θυμάσαι και να κλαις.
Το πουλί θα σου τσακίσω / και μετά θα σε μαδήσω / στο κεφάλι κουτουλιά / και στ' αυτί μια δαγκωνιά.
Θα θυμώσεις και θα σκάσεις / όμως δε θα με ξεχάσεις / η αγάπη σου θα σβήνει / το καρούμπαλο θα μείνει.

Η αγάπη (το δικό του ποίημα)
Η αγάπη είναι πούτσα / που τους κάνει όλους λούτσα.
Τους μουσκεύει και τους βρέχει / κι ύστερα από λίγο τρέχει,
πάει πέρα, σ' άλλους τόπους / συναντά νέους ανθρώπους
και καθώς είναι μια πούτσα / και αυτούς τους κάνει λούτσα.
Φεύγει, πάει μακριά / σαν τρελή αποκριά,
μασκαρεύει το κεφάλι / και γυρνάει πίσω πάλι.
Η αγάπη είναι πούτσα / και τους ξανακάνει λούτσα.

Η αγάπη (το δικό μου ποίημα)
Την αγάπη κι αν την πλένεις / το σαπούνι σου χαλάς / σου βρομίζει και το μπάνιο / και μετά παραμιλάς.
Της γελάς με πονηράδα / κι αυτή κλάνει δυνατά / δείχνεις έξω τη λιακάδα / και σου δείχνει τα σκατά.
Το τυρί βάζεις στη φάκα / -θα της δείξεις τώρα εσύ- / περιμένεις σα λιγούρι / να πιαστεί το πι και φι.
Έρχεται λοιπόν η ώρα / πλησιάζει στο ψητό / το τυρί αρπά και φεύγει / και σ' αφήνει νηστικό.

Εγώ και οι άλλοι (το δικό του ποίημα)
Σκατά στα μούτρα σου, Μιχάλη / που θα μου πεις «εγώ κι οι άλλοι».
Η φαντασία σου μεγάλη / αν νομίζεις πως οι άλλοι
φαφλατάδες παπαγάλοι / καραγκιόζηδες μεγάλοι
στέκουν δίπλα στο εγώ μου / στο υπέροχο εγώ μου
χωρίς πρόβλημα κανένα. / Λοιπόν, σε χέζω και εσένα.
Εσύ, λοιπόν, κι οι άλλοι / είστε τρύπιο κουτάλι
είστε καραφλό κεφάλι. / Σκατά στα μούτρα σου, Μιχάλη.

Εγώ και οι άλλοι (το δικό μου ποίημα)
Καλημέρα σας, παιδάκια / θα σας πω μια ιστορία / από δω είμαι εγώ / κι από κει είναι οι άλλοι.
Αχ, γιατί να είναι έτσι / σαν το γιουβέτσι / ελάτε λίγο από δω / να 'ρθω λίγο πιο κει.
Αλλά βλακείες / αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες.


Καλά μου αδερφάκια, ήμουν τότε στην ηλικία σας. Ευχαριστώ, όχι μόνο για το όμορφο ευχετήριο ποίημά σας, αλλά και επειδή εξαιτίας του θυμήθηκα εκείνη τη μέρα και συγκινήθηκα.

New template

Το έφτιαχνα για τις 27 Ιανουαρίου, που το μπλογκ μου έχει γενέθλια, αλλά δεν κρατιέμαι, θα του το φορέσω τώρα, που άλλαξε ο χρόνος. 2006: κάτι μου λέει ότι θα τα πάω καλά μαζί του εγώ. Καλωσήρθατε στο καινούριο μου μπλογκόσπιτο.

Λίστες

(Δε βάζω αρίθμηση τύπου τοπ 5 και τέτοια, επειδή είμαι κάθετα αντίθετη με τη λογική της λίστας. Στην πραγματικότητα αυτά δεν είναι λίστες, είναι σημειώσεις, αλλά τα λέω λίστες γιατί αυτό το μπλογκ είναι men friendly.)

Πράγματα που με κάνουν γλυκιά και ρευστή σαν μαρμελάδα:

- Το να στήνω κάποιον ένα μισάωρο μες στο κρύο και να μου λέει καλημέρα χαμογελαστός όταν φτάνω.
- Το να με ρωτάνε με μεγάλη σοβαρότητα τη γνώμη μου για κάτι χρηστικό και ασήμαντο – όπως π.χ. αν είναι καλύτερα τα κεραμικά ή τα πορσελάνινα πιάτα.
- Το να θυμούνται με ακρίβεια μια λεπτομέρεια από κάτι που έχω εξομολογηθεί προ αμνημονεύτων.
- Το να μου χαρίζουν λουλουδάκι κλεμμένο από κήπο.
- Το να μου προσφέρουν τήλιο ή τσάι βουνού σε σπίτι, αντί για καφέ ή τσάι Lipton.
- Το να με αποκαλούν «Εβιτάκι μου».

Πράγματα που τρέμω μη μου συμβούν και ντροπιαστώ:

- Το να γίνει σεισμός και να με πλακώσει το κτίριο τη στιγμή που κάθομαι στη λεκάνη της τουαλέτας κι έτσι, όταν βρουν το πτώμα μου να έχω κατεβασμένο το βρακί.
- Το να πεθάνω μόνη μου στο σπίτι μου τη στιγμή που αυνανίζομαι κι έτσι, όταν βρουν το πτώμα μου κτλ. κτλ.
- Το να ανοίξει κάποιος ένα δώρο που του έχω πάει και αυτό στο μεταξύ να έχει σπάσει. Ή να έχω ξεχάσει να διαγράψω την τιμή.
- Το να μου φέρει κάποιος για δώρο ένα λικέρ που δεν το αγόρασε αλλά το είχε στο μπαρ του σπιτιού του για κάτι χρόνια και δεν είδε ότι έχει κάνει κατακάθι και είναι για πέταμα.
- Το να ρωτήσω τον Α τι κάνει ο Β, ξεχνώντας στιγμιαία ότι ο Β έχει πεθάνει, αν και έχω πάει και στην κηδεία, που λέει ο λόγος.

Eίναι όντως στοιχειωμένο!

Το Blogger. Είναι στοιχειωμένο, όπως ακριβώς το είχε πει ο noheathen. Το ποστ μου του Σαββάτου εξαφανίστηκε χτες από μόνο του δύο φορές και το ξανανέβασα ισάριθμες. Σήμερα πάλι ανοίγω τη σελίδα και το ποστ πουθενά! Λες o Blogger να σοκάρεται με τα ερωτικά ποστ και να λογοκρίνει την υπερέκθεση; Ή μήπως κάποιος χακεύει το μπλογκ μου;

Μέχρι και η δική μου ιστοσελίδα εθελοτυφλεί μπροστά στα συναισθήματά μου.

Δημόσιο αυτομαστίγωμα

Η μέρα σήμερα είναι ένα λάθος, που ξεκίνησε χτες στις 2.00. Θέλω να γυρίσει ο χρόνος στις 2.00 το πρωί και να με αφήσουν οι δύο Χ. σπίτι μου πηγαίνοντας στο δικό τους και να ξαπλώσω ακούγοντας τους κεραυνούς και τη βρόχα.

Μέχρι τις 2.00 περάσαμε (my heart is beating) τέλεια, τέλεια, τέλεια, με πλήθος λογοπαιγνίων, σινεμά, κοσμικό μπουφέ, φίλους που έλεγαν σοφά πράγματα και φίλες που φορούσαν λαμπερές εσάρπες. Μετά εγώ άπληστη. Η μόνη που δεν ήθελε να πάει σπίτι, αλλά για πολλοστή φορά πίστεψε ότι θα βρει την κορύφωση της βραδιάς γυρνώντας στα μπαρ μόνη και μοιραία. Εδώ πέφτουν τα γέλια κονσέρβα.

Μέθυσα με ουίσκι (πιο μίζερο μεθύσι δεν υπάρχει) και έκανα έναν σκασμό ηλίθια πράγματα, από το να την πέφτω σε πανέμορφο πλάσμα μπροστά στον «πρώην, νυν, επόμενο, δεν ξέρω κι εγώ ακριβώς» της, μέχρι να στέλνω βλακώδη γκομενικά SMS. Με έπιασε και στα πράσα να κλαίω ένας άνθρωπος που μια βδομάδα πριν, ένα μπαρ παρακάτω, με είχε θαυμάσει για το χάι και το ουάου μου. Στο τέλος -εδώ χτυπάει ένα γκονγκ- ξέχασα στο ταξί τη σακούλα με τα τυπογραφικά δοκίμια πέντε (5) βιβλίων προς επιμέλεια. Πιο ρόμπα ξεκούμπωτη, πεθαίνεις.

Τώρα στο γραφείο παριστάνω ότι η εμφάνιση-σκουπίδι μου οφείλεται (μόνο) στο ότι έχασα τα δοκίμια. Παίρνω όλη τη μέρα τηλέφωνο εταιρείες ραδιοταξί και αστυνομικά τμήματα χωρίς να ελπίζω ότι θα τα βρω, μόνο και μόνο για να εκτονώσω τον πανικό μου. Και κοντεύω να πιστέψω κι εγώ η ίδια ότι αυτή η απώλεια είναι το μοναδικό τραγικό πράγμα που μου συνέβη.

Borderline personality disorder

Ή histrionic; Ή paranoid; Ή social anxiety disorder;

Ωστόσο, κάποια απ' όλες θα μπορούσε να προβλεφθεί εγκαίρως:



.
.
.

About me

Μου άρεσε πολύ η καταχώριση του yk (έχουν κάνει κάτι παρόμοιο δυο τρεις μπλόγκερ ακόμη) και γι' αυτό βρήκα τις λέξεις-κλειδιά και για την αναζήτηση του δικού μου μπλογκ. Σε αντίθεση με τη σουρεαλιστική εικόνα που προέκυψε στην περίπτωση του yk, η δική μου αποκαλύπτει, πιστεύω, ένα ομοιογενές προφίλ.

«Συνταγή για βάφλες», «τρώω σπέρμα» και «ΝΥΦΙΚΑ 2005» - τι άλλο θα μπορούσαν να με κάνουν όλα αυτά, αν όχι μια μπλόγκερ για σπίτι;

O πανδαμάτωρ...

25 μήνες παιδεμός, και ένιωσα πόσο τόπο μπορεί να πιάσει ο χρόνος που περνάει.
Goodbye, Κρόνε, see you again in the year 2032.

How I learned to stop worrying and love the blog

Uh, I didn't, did I?

Κολάπσους...

...Αυτό ακριβώς έπαθε το blog μου (κάποιο μοιραίο λάθος στις ρυθμίσεις) και μου πήρε δυο ώρες να το συνεφέρω. Όταν έκανα κλικ και είδα μια διαλυμένη σελίδα στη θέση του, κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό. Τέτοια εξάρτηση από τώρα; Αλίμονο, τι με περιμένει;