4.8.06

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, σου γράφω σήμερα...

Η ΜΑΝΤΟΝΑ ΚΙ ΕΓΩ
Ένας φίλος μου είπε ότι η Μαντόνα ήρθε σ' αυτό τον κόσμο μόνο για να πάρει. Και μόλις το είπε, κατάλαβα για ποιο λόγο δεν τη συμπαθώ στο ελάχιστο (άσχετο αν τρελαίνομαι με το Holiday). Πού πας, άπληστη κόρη; Η ανθρωπότητα είναι σαν τον πλανήτη: δεν έχει ανεξάντλητα αποθέματα ενέργειας. Έπειτα από λίγες μέρες, του έστειλα ένα SMS, που έλεγε:«Εγώ σ' αυτό τον κόσμο ήρθα για να δώσω. Αλλά κάτι έχει μπλοκάρει και όλο παίρνω». Είναι φοβερή αλήθεια, αλλά καμιά φορά νιώθω σαν μανιτάρι, που απομυζεί τους χυμούς του οικοσυστήματος. Δηλαδή δεν παίρνω χωρίς ενοχές (μακριά από μας τα αμοραλιστικά μανιτάρια). Επίσης, δεν παίρνω ζητώντας ευθέως, παίρνω παρεμπιπτόντως (δε θα πω ύπουλα). Ενώ η τάση μου είναι άλλη. Ποια; Διάβασε αυτό το απόσπασμα από το ημερολόγιο της Σίλβια Πλαθ και έχεις μια ιδέα για το τι εννοώ: «Θεέ μου, θα μου άρεσε τόσο να μαγειρεύω και να φτιάξω ένα σπίτι και να δίνω δύναμη στα όνειρα ενός άντρα και να γράφω, αν θα μπορούσε να μιλάει και να περπατάει και να δουλεύει και να θέλει με πάθος να χτίσει την καριέρα του. Δεν αντέχω τη σκέψη αυτής της δυνητικής αγάπης και προσφοράς να μετατρέπεται σε στάχτη μέσα μου. Και όμως, η επιλογή είναι τόσο σημαντική, που με τρομάζει λίγο. Πολύ» (μτφρ. Μυρσίνη Γκανά, εκδόσεις Μελάνι - έχουμε και την καταπίεση της αναφοράς των πηγών). Μια ιδέα για το τι εννοώ, είπαμε. Και μιας που είπα «ιδέα»: Δεν περίμενα αυτός ο φίλος μου να έχει την παραμικρή ιδέα για το τι μπορεί να έχει μπλοκάρει μέσα μου και να εξελίχθηκα σε μανιτάρι ενώ γεννήθηκα πηγή (που 'σαι νιότη μου, που μου 'λεγες πως θα γινόμουν άλλος), αλλά του έστειλα το SMS ποντάροντας σε μια καλή ατάκα. Την οποία μου έδωσε: «Εγώ σ' αυτό τον κόσμο ήρθα για να τον δώσω, αλλά κάτι έχει μπλοκάρει και όλο τον παίρνω». (Αξίζει να εκθέτεις τα υπαρξιακά σου, αν είναι η κουβέντα να πηγαίνει έτσι.)

ΠΕΡΙ ΥΨΟΥΣ
Το ξεκαθαρίζω μια και καλή: Δεν είμαι μικροκαμωμένη. Τουλάχιστον τρεις μπλόγκερ που έχω γνωρίσει από κοντά μου είπαν πρωτίστως ότι με φαντάζονταν μικρόσωμη (πολλά θαυμαστικά). Ένας μου το ανέλυσε κάπως: η μελαγχολία που στάζει από τα ποστ μου αντιστοιχίζεται αυτομάτως με το ανυπεράσπιστο κορμάκι ενός μικρού ροζ κουταβιού (δεν το είπε έτσι μελάτα, αλλά πιο εύστοχα, αλλά πού να θυμάμαι και ακριβώς) και, αντιστρόφως, η εικόνα μου δεν παραπέμπει σε εξομολογήσεις μελαγχολικού κυκλάμινου (αυτό κι αν δεν το είπε έτσι). Νιώθω (αυτό δεν αλλάζει) την ανάγκη να σας πληροφορήσω ότι: είμαι ψηλή. Εντάξει, όχι τόσο ψηλή όσο η mindstripper, αλλά πάντως ψηλή.

ΜΙΑ OMOΡΦΗ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ
Κυνηγούσε ο κόκορας την κότα κι η κότα σκεφτόταν: «Αν κάτσω να με πιάσει, θα με θεωρήσει εύκολη. Αν τρέξω να ξεφύγω, θα χάσω το πήδημα. Το βρήκα: Θα σκοντάψω!» Όμορφα μας αναμεταδίδει το τύπου ανέκδοτο η Ειρήνη Χειρδάρη στο περιοδικό Status (το μεταφέρω εδώ με δικά μου λόγια), αλλά αναρωτιέμαι ποιο είναι το φλερτικό ισοδύναμο του περδικλώματος. (Δεν έχετε, εύχομαι, σκοντάψει στην αντίρρηση «και τι έγινε άμα σε θεωρήσει εύκολη». Πολλά έγιναν, με πρώτο και καλύτερο ότι το πήδημα θα είναι άπαξ διά παντός, και, όσο κι αν η κότα γλυκαθεί και θέλει κι άλλο, τόσο ο κόκορας θα κάνει την κότα και θα τραβήξει για άλλη κότα. Και δε βράζουν και τα κοτέτσια από κόκορες - έλα, μη με βάζετε να εξηγώ τα αυτονόητα.) Ποια η πράξη, ποια η λέξη που θα παραπλανήσει δεόντως τον πετεινό ώστε το πήδημα να φανεί ότι προέκυψε παρεμπιπτόντως; Χωρίς να ζητηθεί από την κότα ευθέως; Κάπως ύπουλα ίσως; Να που σε αυτό το θέμα σηκώνω τα χέρια (τα χέρια) ψηλά, όσο κι αν περίμενε κανείς ότι θα έχω προπονηθεί, ως μανιτάρι, στη δραστηριότητα κάτω από ένα φαίνεσθαι πλήρους αδράνειας. Σε αυτήν εδώ την εξειδικευμένη περίπτωση η πείρα του συναισθηματικού παράσιτου (οπ, χονδρό) δεν προσφέρει τίποτα. Υποψιάζομαι ότι πρόκειται για λεπτό χειρισμό που απαιτεί μαεστρία ενδεχομένως εγγενή. Μέχρι να πέσω πάνω σε κάτι που θα μου φανεί πιθανή απάντηση, διασκεδάζω με τις περιπέτειες μιας αυθεντικής περίπτωσης πετεινού που βλέπει τις κότες του να «σκοντάφτουν», ενός τύπου που στέλνει για θελήματα όσους μπλόγκερ νομίζουν ότι γράφουν σεξοπεριπέτειες με αξιώσεις: μιλώ για τις ιστορίες του Ζώη (κάτω κάτω στο λινκ) στο ελληνικό σεξοφόρουμ eftaxias.gr. Σεβασμός.

ΜΕΤΑΞΥ ΣΙΛΒΙΑΣ ΠΛΑΘ (ΜΙΑΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΝΑΦΕΡΑΜΕ ΠΙΟ ΠΑΝΩ), ΠΟΛΙΤΑΚΗ ΚΑΙ ΜΠΑΡΝΣ ΕΠΟΧΗΣ ΠΑΠΑΓΑΛΟΥ ΤΟΥ ΦΛΟΜΠΕΡ...
...θα ήταν το ύφος (και προπάντων το ύψος) αυτού του ποστ στο καλύτερό του σχεδίασμα (γελάτε). Θα φτάσουμε κι εκεί, αγαπητοί. Ο καθείς έχει το δικό του, προσωπικό, εσωτερικό ρολόι, και αυτό που έχω εγώ είναι κουρδισμένο μερικές (χρονοβ)ώρες πίσω.

11 comments:

OldSkipper said...

Μαντονα και μανιταρια: και εγω ετσι αισθανομαι. Παιρνω περισσοτερα απο οσα δινω. Τελειως παρεπιπτοντως. Δεν μπορω να πω οτι το διασκεδαζω παντα.

Περι υψους: εν ταξει - το εμπεδωσαμε.

Κοκκορες και κοτες: το καλυτερο θα ηταν να γυρισει η κοτα και να πηδηξει τον κοκκορα. Ολο αυτο το τρεχαλητο / κυνηγητο ειναι πολυ κοπιαστικη υποθεση (μιλαω σαν κοκκορας). Το "σκονταμμα" ειμαι πολυ κουραστικο για την κοτα - ασε που μαλλον δεν θα ξερει να το κανει πειστικα.

Υ.Γ. Πολυ ωραιο κειμενο

vague tourist said...

Dean Martin που σου χρειάζεται...

mindstripper said...

Τα ψηλά βουνά όμορφα καίγονται.

Κικιρίκου λέω. ;-)

Μαρκησία του Ο. said...

Κανείς δεν είναι τόσο ψηλός όσο η mindstripper, γλυκιά μου ;-)

μια χαρά κουκλάρα είσαι.

Και μη διαβάζεις τέτοια πράγματα καλοκαιριάτικα.

ΧΧΧ

Anonymous said...

Σίλβια Πλαθ... Μπαρνς... Madonna αρπακτικό... Δεν καταλαβαίνω τι έχεις πάθει.
Νομίζω ότι σου χρειάζεται μπάνιο στη Δασκαλόπετρα.

l'esprit de l'escalier said...

Aνώνυμε, blind date στη Δασκαλόπετρα, στο βραχάκι που κάνουμε τις βουτιές.

gelial said...

Οχι κοντή δεν είσαι, το πιστοποιώ κι εγώ. Μάλιστα, στη βλογοσυνάντηση που σε είχα δει, πιστεύω ότι ήσουν στο τοπ 3 των βλογερογυναικών. :)
η αντιστοιχία του να σκοντάψεις είναι να μεθύσεις :)

Rayuela said...

Μέρες ήθελα να το γράψω, κάποια στιγμή νόμισα ότι το έγραψα, σήμερα διαπιστώνω πως όχι... Οπότε, εξαιρετικό το ποστ... Πράγματι δημιουργείς την εντύπωση μικροκαμωμένης, δεν ξέρω γιατί... όχι όμως απαραίτητα κοντής. Εγώ πάλι μετά από χρόνια περιφρονήσης, έχω καταλήξει να τη συμπαθώ τη Μαντόνα, κι ας είναι σκύλα, κι ας ήρθε στον κόσμο μόνο για να πάρει, ξέρω κι εγώ κιόλας γιατί ήρθε στον κόσμο...
Ναι, το να σκοντάψει, πολύ εύστοχα σου απάντησε ο προλαλήσας, είναι εν προκειμένω το αντίστοιχο του να μεθύσει. Αν και πάλι δεν ξέρω, ίσως και όχι. Καλύτερα είναι μάλλον να ταλαιπωρηθεί ο κόκορας, να μην του κάτσει εύκολα η κότα, τουλάχιστον αν θέλει να τον ξαναδεί, γιατί ούτε κι αυτό είναι πάντοτε βέβαιο.

Ροδομιχάλης said...

Ο λαός σου ζητάει post!!! Δώσε τροφή στο λαό!!!!

Ολόκληρη Χίος ένα ψωροπισί δεν έχει??

wetex said...

Ολο αυτο το τρεχαλητο / κυνηγητο ειναι πολυ κοπιαστικη υποθεση (μιλαω σαν κοκκορας).


einai kopiastiki ipothesi, alla an den to kanoume afto, xanete to endiaferon....oute kai ego eimai fan tis madonnas, alla nomizo i madonna den pairni etsi apla, alla diekdiki.

loretta said...

Κι εγώ petit σε φανταζόμουν πάντως!!!