«Αυτόματος τηλεφωνητής», Μενέλαος Καραμαγγιώλης, Τρίτο Πρόγραμμα, μετά τις 2:00 π.μ.
Όταν δε σε πιάνει ύπνος, όταν τα τηλέφωνα και τα MSN είναι σιωπηλά και θέλεις να συνδεθείς με τον κόσμο χωρίς να πονέσεις.
Άλλες παυσίπονες εκπομπές: της Ελένης Μαθιουδάκη 8.00-10.00 και του Μανόλη Οικονόμου 12.00-2.00, και οι δύο στον Εν Λευκώ.
Αυτές τις μέρες ασχολούμαι με την επιμέλεια της ελληνικής μετάφρασης ενός βιβλίου σχετικά με τα αρχέτυπα προσωπικότητας και συμπεριφοράς που συνιστούν οι αρχαίοι θεοί. Προσοχή: όχι οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου. Σε αυτή την παγίδα ήμουν κι εγώ πεσμένη από τότε που (αμυδρά) θυμάμαι τα όσα ο Γιουνγκ είχε πει για τους αρχαίους θεούς «που συγκροτούν το ψυχολογικό μας υπόβαθρο» ως «μέρος του συλλογικού ασυνειδήτου». Και, κατά καιρούς, επιχειρώντας προχείρως να αντιστοιχίσω άντρες π.χ. με τον εκρηκτικό και υπερδραστήριο Άρη ή το νοικοκυρεμένο και αρμονικό Απόλλωνα, εντόπιζα κάτι περιπτώσεις που δεν κολλούσανε πουθενά, που ξεφεύγανε από παντού.
Ήρθε σήμερα λοιπόν η μέρα που κατάλαβα ότι αυτοί οι «πουθενά» και «από παντού» δεν ήταν όντα χτυπημένα από την κατάθλιψη του καπιταλισμού, δεν ήταν ανθρώπινα απομεινάρια μιας αποσπασματικής εποχής και δεν ήταν τίποτα πολυσχιδείς προσωπικότητες με ίση ποσότητα σοφίας και στενοκεφαλοσύνης και από τους έξι Ολύμπιους. Όχι. Ήταν ενσαρκώσεις δύο άλλων θεών, ολίγoν στην απέξω: του Πλούτωνα και του Διόνυσου.
Παραθέτω το εκλαϊκευμένο ρεζουμέ αυτών των δύο αουτσάιντερ:
Νούμερο ένα, Πλούτωνας: «Ο θεός των νεκρών, ο άρχοντας του κάτω κόσμου. Γνωστός και ως αφέντης του πλούτου, αφού στον κάτω κόσμο υπήρχε πλούσια σοδειά και πολύτιμα μέταλλα. Οι άντρες στους οποίους κυριαρχεί ο Άδης είναι συνήθως απαισιόδοξοι και μνησίκακοι. Εάν είστε με έναν τέτοιο άντρα, μη σας κάνει εντύπωση αν δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτα στη ζωή του. Ο Πλούτωνας δυσαρεστήθηκε όταν έγινε άρχοντας του κάτω κόσμου, ενώ τα αδέρφια του, Δίας και Ποσειδώνας, είχαν τον ελεγχο του ουρανού και της θάλασσας, αντίστοιχα. Σαν αντικοινωνικοί που είναι, οι άντρες του τύπου του Άδη νιώθουν πιο άνετα όταν βρίσκονται μόνοι στο σπίτι. Είναι συμφιλιωμένοι με τα σκοτεινά τους συναισθήματα και δεν τα αποβάλλουν εύκολα. Ωστόσο, ο πλούσιος εσωτερικός του κόσμος κάνει τη συντροφιά τους ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα».
Νούμερο δύο, Διόνυσος: «Ο θεός του κρασιού, του κεφιού και της γονιμότητας. Οι άντρες στους οποίους κυριαρχεί ο Διόνυσος, για έναν ανεξήγητο λόγο, τραβούν τις γυναίκες σαν μαγνήτης. Διαθέτουν έμπνευση, διαίσθηση και φαντασία. Είναι ικανοί να φέρουν αναστάτωση και παραλογισμό ή να έχουν βίαιες εξάρσεις. Η σχέση με έναν τέτοιον άντρα μπορεί να είναι διασκεδαστική και να σας απαλλάξει από οποιουδήποτε είδους αναστολές που πιθανόν έχετε. Ωστόσο, αν τον ερωτευτείτε, αυτό θα γίνει σφόδρα, γεγονός που καθιστά τον ενδεχόμενο χωρισμό πολύ πιο οδυνηρό. Αυτού του τύπου οι άντρες φέρνουν μία αίσθηση ελευθερίας, που ενδέχεται να είναι ευχάριστη αλλά και τρομακτική συνάμα. Γι' αυτό, αν δεν αντέχετε την ξαφνική εγκατάλειψη της τάξης στη ζωή σας, μια τέτοια σχέση θα μπορούσε να είναι από δυσάρεστη έως ολέθρια».
Τα έφερε λοιπόν η ζωή ώστε σήμερα, 8/11/05, εγώ να ξεμπερδέψω με τις κατηγορίες. Τώρα έχουν μπει όλοι στα κουτάκια τους. Όχι ότι αυτό με διευκολύνει στο να κλείσω τα καπάκια, βέβαια. My middle name is Πανδώρα, you know...
Πέρασα από τις γειτονιές της Πατησίων ψάχνοντας ένα πάρτι. Είδα τις ατέλειωτες σειρές από σφιχτοπαρκαρισμένα αμάξια, τα μπαρ-κονσομασιόν, το Au Revoir, φως απ' τα υπόγεια. Ιθάκης. Θάσου. Θυμήθηκα που τριγυρίζαμε εδώ, εγώ και η K, γύρω απ' τους τότε αγαπημένους μας, μια άλλη ζωή.
Η Κ ερχόταν να με πάρει με τα πόδια για να πάμε κουγκ φου. Την περίμενα στη γωνία. Στο γυρισμό κοντοστεκόμασταν και κουβεντιάζαμε ιδρωμένες, μέχρι ν΄αρχίσουμε να κρυώνουμε. Ανέβαινα στο σπίτι και είχε ζεστό νερό, έτρωγα το ζεστό φαΐ που είχε μαγειρέψει εκείνος για μένα.
Άλλη φορά περπατούσα με την Κ μέχρι το άλλο σπίτι. Τα αγόρια είχανε ακόμη πρόβα στο διπλανό δωμάτιο. Η Κ παράγγελνε φαγητό, καθόμασταν αντικριστά στον καναπέ με τα πόδια κάτω από το κουβερτάκι και τρώγαμε ακούγοντας το καινούριο κομμάτι μέσ' απ' τον τοίχο. Μετά η πόρτα άνοιγε, οχλαγωγία, «μαέστρο, ο John Medeski τρώει τη σκόνη σου», «κορίτσια, τι κάνει ο σι φου;», «εγώ σας χαιρετώ, διότι με περιμένει η κυρία μου», «Κ, μα τι καλαμπόρτζος είναι ο δικός σου», «Marble, μην αργήσεις πάλι μεθαύριο, ρε μαλάκα».
Το γκρουπ ήταν ένα υβρίδιο που φύτρωνε στην αυλή μας, που το παρακολουθούσαμε όλο αγάπη να μεγαλώνει, το καμαρώναμε και του ρίχναμε πότε πότε και λίγο νεράκι. Και η διπλή φιλία τύλιγε τους τέσσερίς μας σ' ένα δίχτυ ασφάλειας και καλοδεχούμενης αλληλεπίδρασης. Η Πατησίων ήταν μια καμπύλη που τα έκλεινε όλα αυτά μέσα της, έτσι που έγινε ένα μαζί τους στην εξωραϊστική μνήμη μου.
Έπειτα από κείνο το πάρτι στα παλιά λημέρια, βρέθηκα σε μια μίνι τζαζ συναυλία στο Jazz Upstairs - εκεί και η Κ, ω της συγκυρίας. Τότε θυμήθηκα και τα υπόλοιπα. Το διονυσιασμό στα «εφτάρια» και στα «εννιάρια», τα βλέμματα έτσι-θα-σε-παίξω-στο-σπίτι έπειτα από ένα λαμπρό σόλο, το «καλύτερο τουκάκου», το χειροκρότημα μέχρι να πονέσουν οι παλάμες στους έμπειρους καβγάδες πικάπ-σαξοφώνου στο Παράφωνο, το ομαδικό κουβάλημα μετά το λάιβ - και κάτι μ' έπιασε. Ξέρω ότι καλώς η Πατησίων είναι κουλουριασμένη στο παρελθόν. Ωστόσο έκανα τη σκέψη ότι ενδέχεται οι καλές μέρες για μένα και την Κ να βρίσκονται πίσω μας, να ήταν αυτές και απλώς τότε να μην το ξέραμε.
Σ' αυτό σημείο, οι αφομοιωμένες εμπειρίες της Κ (εκεί που εγώ σκοντάφτω ξανά και ξανά στα έπιπλα σαν τυφλό κουτάβι) μου διηγήθηκαν μια διαφορετική ιστορία με το ίδιο θέμα. Μετά η Κ με επέπληξε, επειδή δε χάνω ευκαιρία να φορέσω το στέμμα της βασίλισσας του δραματικού και επειδή προχωράω στο μέλλον με την πλάτη. Ήθελα να την κατηγορήσω για σκληρότητα, να τη ρωτήσω ποιος ο λόγος να γειώνει πάντα τις πτήσεις μου στο παρελθόν. Δεν είπα τίποτα. Απλώς άκουσα όλα όσα το πρακτικό της πνεύμα είχε να μου πει.
Στο σπίτι, κάτω από τα παγωμένα σκεπάσματα, έτριβα τα πόδια μου για να ζεσταθούν και τα σκεφτόμουν πάλι όλα. Είχε δίκιο η Κ - άχρηστη παρελθοντολαγνεία. Ρουφούσα τώρα τα ψύχραιμα λόγια της όπως ρουφάει ο πονεμένος το Depon αναβράζον.
Έπειτα σηκώθηκα, πήγα στο μπάνιο, πήρα το πιστολάκι για τα μαλλιά, γύρισα στο κρεβάτι, το έβαλα στην πρίζα και χώθηκα μαζί του κάτω από το πάπλωμα. Συνταγή κατά του κρύου μοναχικού κορμιού διά στόματος Κ. Πρακτικό πνεύμα. Πώς μπορούσα να αμφισβητώ τη χρησιμότητά του;
May the dark force be with you!
Η πιο εντυπωσιακή φωτογραφία μου από το φεστιβάλ Σίγκετ (Νησί). Γίνεται κάθε Αύγουστο πάνω στο σίγκετ Οβούδα της Βουδαπέστης (πιάνει όλο το νησάκι του Δούναβη), διαρκεί μία εβδομάδα και έχει μουσική και γενικότερο νταβαντούρι για όλα τα γούστα (www.szigetfestival.com).
Το Blogger. Είναι στοιχειωμένο, όπως ακριβώς το είχε πει ο noheathen. Το ποστ μου του Σαββάτου εξαφανίστηκε χτες από μόνο του δύο φορές και το ξανανέβασα ισάριθμες. Σήμερα πάλι ανοίγω τη σελίδα και το ποστ πουθενά! Λες o Blogger να σοκάρεται με τα ερωτικά ποστ και να λογοκρίνει την υπερέκθεση; Ή μήπως κάποιος χακεύει το μπλογκ μου;
Μέχρι και η δική μου ιστοσελίδα εθελοτυφλεί μπροστά στα συναισθήματά μου.
Ο Θ.Γ. είναι ο πιο έξυπνος, ταλαντούχος, ισορροπημένος, κουλ και χιουμορίστας δημοσιογράφος που γνώρισα στο μαγαζί όπου δουλεύω. Ανάμεσα στα πνευματώδη ιμέιλ που ανταλλάσσαμε ενδοεταιρικά, μου έστειλε κάποια στιγμή τα στιχάκια σαν-χαϊκού που είχε γράψει (μου το είχε σφυρίξει ένας κοινός γνωστός και ζήτησα με πάθος να τα δω). Κάποιο σημείο του συκωτιού μου δονείται ακόμα από τα γέλια εκείνης της ημέρας που τα διάβασα.
Σαν παιδί που ό,τι δει το μιμείται, άρχισα να γράφω κι εγώ τέτοια τρίστιχα όποτε μου κατέβαινε. Τα δικά μου βέβαια δεν πλησιάζουν επ' ουδενί την ευστοχία και την αστειότητα των υποδειγματικών εκείνων σαν-χαϊκού. Ωστόσο, σήμερα είπα να μεταφέρω εδώ μερικά, σαν ένα τσούγκρισμα ποτηριού με το Θ.Γ., που αυτή τη στιγμή είναι φαντάρος στη Θεσσαλονίκη (και βλαστημάει την τύχη του που τον στείλανε εκεί). Δεν πιστεύω να μου κάνει μούτρα που τον αντιγράφω. Άλλωστε τα δικά του σαν-χαϊκού είναι καλά κλειδωμένα στο συρτάρι μου και το κοπιράιτ της ιδέας εξακολουθεί να του ανήκει.
Πάρε λοιπόν μια (ταξιδιωτική) φουρνιά.
Πράσινος ο μιναρές,
κόκκινος ο ήλιος,
νικητής το ποδόσφαιρο.
Πυραμίδες,
σκατά καμήλας.
Τι μεγαλείο!
Ταξίδι:
μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας
ταξιδιωτικού συντάκτη.
Mε φόντο το Βόσπορο,
στα χέρια μου λιώνεις,
ρυπαρό ψαροσάντουιτς.
Ω ιαματικά λουτρά,
το κάτουρό σας
η ζωή μου.
Μπλάντι χελ!
Λα Τουρ Εφέλ
τζαστ φελ.
Φθόνος του πέους
aka
Γκρίνουιτς Βίλατζ.
Φαλαγγίτικη Ιαβέρεια
Οδυσσειακή Ράμπο
Δοκιμασία.
Ένα
τσιγάρο
κι Αίγινα.
Αδυναμία στύσης
-τι χλεύη!-
στα Μετέωρα.
(Τι λες; Να μαζέψω υπογραφές ώστε να πειστεί ο Θ.Γ. να δημοσιεύσει τα δικά του;)
- Δεν είμαι αυτός που νομίζεις.
- Σάμπως εγώ είμαι αυτή που νομίζεις, νομίζεις;
Επιτέλους. Είχαμε μάθει ό,τι χρειαζόταν ο ένας για τον άλλον.
Σε αυτόν το συνδυασμό θα ξοδέψω τα τελευταία 15 ευρώ που έχει το πορτοφόλι μου, γιορτάζοντας τη λήξη ενάμισι μερόνυχτου όχι-και-ακραία-παραγωγικής εργασίας με κόστος: μια μάζωξη για αποχαιρετισμό ανθρώπου που πάει για δύο χρόνια Πορτογαλία, ποτό με άνθρωπο που φεύγει σε τέσσερις μέρες για Γερμανία, το Βroken Flowers, βασικά ψώνια στο σουπερμάρκετ, συνάντηση με την αδερφή μου που ήδη έφυγε για Χίο, αλλαγή ζευγαριού παπουτσιών που πήρα προχτές σε λάθος χρώμα, διάβασμα πριν κοιμηθώ (αφού δεν κοιμήθηκα), ραντεβού με φίλη για από κοινού διερεύνηση επαγγελματικών προοπτικών, επιτακτική housework, κουβέντα στο MSN χωρίς ενοχές.
Εύχομαι πραγματικά η πίτσα και κοκακόλα που θα μου φέρουνε να έρθει εγκαίρως. Αν αυτό δε συμβεί, θα αλλάξω τον τίτλο του ποστ σε Πίτσα και κόκαλα.
*UPD: Η κρατσανιστή ζύμη ήταν άψητη και μουλιασμένη και η κοακόλα (ΝIVA, γράφεις) σε λάθος μέθεγος. Θα συμφωνήσετε, πιστεύω, ότι μετά απ' αυτά ο ενδεδειγμένος τίτλος του ποστ είναι Πίτσα και πούπουλα.
...ένας φοιτητής κλείνει το βιβλίο μ' ένα χασμουρητό και βάζει ξυπνητήρι
...ένας δημοσιογράφος βγάζει τη βαλίτσα του στο χολ και καλεί ταξί για το αεροδρόμιο
...ένας dj φορτώνει στον ώμο την τσάντα με τα cd και καληνυχτίζει τους μπάρμαν
...ένας ντράμερ μαζεύει ιδρωμένος το σκαμπό του από τη σκηνή
...ένας μπλόγκερ ανεβάζει το πρώτο του ποστ
...ένας εραστής πληρώνει και παίρνει ένα κλειδί από τη ρεσεψιόν ενός ΧΧΧ ξενοδοχείου
...ένας πατέρας βγάζει απ' το βραστήρα το μπιμπερό του μωρού
...ένας οδηγός λεωφορείου βάζει μπρος για το πρώτο δρομολόγιο της ημέρας
,
εγώ κοιμάμαι κι ονειρεύομαι - κάποιον απ' όλους.
Η μέρα σήμερα είναι ένα λάθος, που ξεκίνησε χτες στις 2.00. Θέλω να γυρίσει ο χρόνος στις 2.00 το πρωί και να με αφήσουν οι δύο Χ. σπίτι μου πηγαίνοντας στο δικό τους και να ξαπλώσω ακούγοντας τους κεραυνούς και τη βρόχα.
Μέχρι τις 2.00 περάσαμε (my heart is beating) τέλεια, τέλεια, τέλεια, με πλήθος λογοπαιγνίων, σινεμά, κοσμικό μπουφέ, φίλους που έλεγαν σοφά πράγματα και φίλες που φορούσαν λαμπερές εσάρπες. Μετά εγώ άπληστη. Η μόνη που δεν ήθελε να πάει σπίτι, αλλά για πολλοστή φορά πίστεψε ότι θα βρει την κορύφωση της βραδιάς γυρνώντας στα μπαρ μόνη και μοιραία. Εδώ πέφτουν τα γέλια κονσέρβα.
Μέθυσα με ουίσκι (πιο μίζερο μεθύσι δεν υπάρχει) και έκανα έναν σκασμό ηλίθια πράγματα, από το να την πέφτω σε πανέμορφο πλάσμα μπροστά στον «πρώην, νυν, επόμενο, δεν ξέρω κι εγώ ακριβώς» της, μέχρι να στέλνω βλακώδη γκομενικά SMS. Με έπιασε και στα πράσα να κλαίω ένας άνθρωπος που μια βδομάδα πριν, ένα μπαρ παρακάτω, με είχε θαυμάσει για το χάι και το ουάου μου. Στο τέλος -εδώ χτυπάει ένα γκονγκ- ξέχασα στο ταξί τη σακούλα με τα τυπογραφικά δοκίμια πέντε (5) βιβλίων προς επιμέλεια. Πιο ρόμπα ξεκούμπωτη, πεθαίνεις.
Τώρα στο γραφείο παριστάνω ότι η εμφάνιση-σκουπίδι μου οφείλεται (μόνο) στο ότι έχασα τα δοκίμια. Παίρνω όλη τη μέρα τηλέφωνο εταιρείες ραδιοταξί και αστυνομικά τμήματα χωρίς να ελπίζω ότι θα τα βρω, μόνο και μόνο για να εκτονώσω τον πανικό μου. Και κοντεύω να πιστέψω κι εγώ η ίδια ότι αυτή η απώλεια είναι το μοναδικό τραγικό πράγμα που μου συνέβη.
Τις προάλλες, ένας νέος άνω των τριάντα, ακόμα φιλόδοξος, με ποπ καλλιτεχνικές ανησυχίες, λάτρης της χορευτικής κουλτούρας, με υψηλή θέση εργασίας και αμειβόμενος πάρα πολύ καλά, μου ανακοίνωσε ότι αρραβωνιάστηκε την κοπέλα με την οποία τα είχε, ξέρω γω, δύο, τρία χρόνια. Eπειδή τα γουστάρω κάτι τέτοια, αρραβώνες, γάμους, βαφτίσια και λοιπές παραδοσιακές κοινωνικές εκδηλώσεις, τον ρώτησα ενθουσιασμένη πού και πώς διαδραματίστηκε το ευτυχές συμβάν. Ήθελα λεπτομέρειες για να βιώσω λιγάκι από την μπανάλ αλλά πάντα ευπρόσδεκτη ευτυχία των όρκων αγάπης. Και μου τις έδωσε.
Την πήγε, λέει, ταξίδι στην τάδε χώρα και έκλεισε τραπέζι στο καλύτερο εστιατόριο της πρωτεύουσας, τάχα μου για μια απλή χλίδα. Προσωπικά τσέκαρε τα πιάτα, συννενοήθηκε με το σεφ για το γλυκό και έβαλε στο πνεύμα ένα ακόμα ζευγάρι πολύ στενών φίλων, οι οποίοι θα αποτελούσαν το κοινό που κρατάει τα αναμμένα στικς-αστεράκια, ή κάτι τέτοιο. Όλα εξακολουθούσαν να μαγειρεύονται εν αγνοία της κοπέλας. Η πρόταση έγινε την καθορισμένη στιγμή, όταν ο dj του μαγαζιού, κατόπιν εντολής του large νέου, έβαλε το αγαπημένο της τραγούδι. Εν μέσω κεριών και λουλουδιών, εμφανίστηκε, λέει, και το ακριβό δαχτυλίδι, μέσα από ένα κοχύλι.
Το χαμόγελο πάγωσε στο στόμα μου και φοβήθηκα μην προδωθεί το ξενέρωμά μου από τον τρόμο o οποίος παρεισέφρησε στη λαχτάρα του βλέμματός μου. Επί ματαίω περίμενα να μου διηγηθεί τη στιγμή που, π.χ., ένας κλαρινιτζής ανέβηκε πάνω στο κρυστάλλινο σερβίτσιο και όλοι στο μαγαζί άρχισαν να κορυβαντιούν ή, ξέρω γω, ο νέος πήρε την κοπέλα απ' το χέρι αφήνοντας σύξυλους τους φίλους και πήγανε για βραδινό μπάνιο, όπου το δαχτυλίδι χάθηκε για πάντα. Αλλά όχι. Η κυριλέ βραδιά ολοκληρώθηκε ατσαλάκωτη και χωρίς καμία ανατροπή - ευτυχώς δε μου διηγήθηκε και λεπτομέρειες για το σεξ που -φαντάζομαι- ακολούθησε, γιατί ίσως και να μελαγχολούσα για όλη την υπόλοιπη μέρα.
Είμαι τύπος ρομαντικός, που ονειρεύεται να ζήσει στην εξοχή με πολλά παιδιά και να μαγειρεύει καθημερινά ό,τι επιθυμήσει ο προστατευτικός σύζυγος. Είμαι οπαδός της nostalgie de la boue και προσθέτω κορδέλες και δαντέλες στα φορέματα της γιαγιάς μου για να πάω στο γραφείο. Επίσης, μου αρέσουν τα ακριβά κοσμήματα και οι γενναιόδωρες χλίδες. Όμως, θέλω να υπάρχει μέσα σ' όλα αυτά κάτι, μια λεπτομέρεια, έστω, που να είναι ο μίτος ο οποίος θα συνδέει την ονειρεμένη ιστορία με τη στραμπουληγμένη εποχή του 21ου αιώνα. Μια υπενθύμιση ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη, αναποδιασμένη και ηδονικά σκληρή. Ποτέ δε θα γυρίσω περιφρονητικά τη μούρη μου σε ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι. Αλλά το "I do" μου θα έχει ουσία και σημασία μόνο αν, μέσα από το σεβαστό τυπικό, με μια ξαφνική έκρηξη, πεταχτεί όλη η αγωνία, η ρευστότητα και ο γρίφος της σημερινής αγάπης, στην οποία ακόμα πιστεύουμε με λύσσα.
Τελευταία, η κουλτούρα του music junky έχει παρεισφρήσει με φόρα σε ένα μπουκέτο από ιστολόγια που ως τώρα την αντιμετώπιζαν ως άλλο ένα topic και που οι ιδιοκτήτες τους μόλις που άφηναν να υποψιαστούμε τον ιριδισμό στις κόρες των ματιών τους κάθε φορά που άκουγαν ένα γαμάτο καινούριο συγκρότημα. Τελευταία, καταχωρίσεις που μιλάνε για αγάπη, ματαίωση και για το τι έφαγες χτες γεμίζουν παθιασμένα σχόλια περί καταβολών της κρατούσας χορευτικής κουλτούρας και του ποσοστού αυθεντικότητας των μουσικών κινημάτων. Τελευταία, η έκρηξη του ρεφρέν που δε συμβαίνει στα Gagarin αυτής της πόλης ούτε στα μπαρ όπου τα πίνουμε τη νύχτα συμβαίνει στα κάτω κάτω ULR της δεξιάς στήλης με τους Blogbusters.
Σου αποκαλύπτω ότι σπάζομαι αρκετά που αγνοώ τις μισές τουλάχιστον μουσικές πληροφορίες που διαβάζω κι έτσι δεν μπορώ να συμμετέχω στις κουβέντες. Η αλήθεια που επιπλέει όμως είναι ότι τα πνευμόνια μου γεμίζουν φρέσκο αέρα εξοχής (ή μήπως πηχτό εφέ διαδοχικής επίδρασης ουσιών αταίριαστων μεταξύ τους;) όταν βλέπω πόσο βαθιά και σοβαρά συνδέονται μερικοί με τη μουσική και πόσο καθαρά και έξυπνα γράφουν γι' αυτήν. (Στο refreshing των πνευμόνων πρόσθεσε και μια ιδέα από καμάρι γύφτικου σκεπαρνιού, που ξέρω και προσωπικά δυο τρεις τέτοιους καλούς αγωγούς του ηλεκτρισμού του ήχου.)
Κι αν θέλεις όλα τα παραπάνω σε ένα σλόγκαν: Μουσική - Εδώ γύρω υπάρχει μια αλληλεπίδραση που θα σε κάνει να την αγαπήσεις.
:-)
Όταν ακούω κάποιον να υποστηρίζει με σθένος ότι «Δεν υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών-γυναικών, γιατί, αργά ή γρήγορα, κάποιος θα δει τον άλλον ερωτικά», υπομειδιώ και σκέφτομαι, Ευτυχώς που ο τύπος δεν είναι τοπιογράφος, γιατί οι πίνακές του θα ήταν μονότονοι, μόνο με βουνά ή μόνο με θάλασσα ή μόνο με ουρανό, ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων.
Όταν όμως ο άνθρωπος που θεωρεί τη φιλία μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου ως τη μόνη αληθινή μορφή φιλίας τυχαίνει να έχει γκέι κολλητούς, ε τότε θέλω να πέσω στην άσφαλτο απ' το γέλιο και να κυλιστώ βαρελάκι ως το Σύνταγμα.
Όταν κάποιος σου φαίνεται τόσο όμορφος, που έχεις την αίσθηση ότι η όψη του σου καίει τα μάτια κι έτσι δεν μπορείς να τον κοιτάς παρά μόνο φευγαλέα, αλλά το κάνεις ξανά και ξανά, με αποτέλεσμα οι κόρες σου να λαμπαδιάζουν σαν τον Ιούδα τη Λαμπρή και να ενεργοποιούν το κουδούνι πυρασφάλειας, είναι καιρός:
α) Να του κάνεις ερωτική εξομολόγηση.
β) Να του χαράξεις με στιλέτο το πρόσωπο.
γ) Να πας στον οφθαλμίατρο.
δ) Να αγοράσεις ακορντεόν.
Σ' ευχαριστώ πολύ που μ' έφτιαξες φωνάζοντας ρυθμικά τ' όνομά μου. Με φαντάζομαι δίμετρο μπασκεμπολίστα στο τρίτο έτος του κολεγιακού πρωταθλήματος. Τελικός κόντρα στη Νορθ Καρολάινα. Εσύ αρχηγός των τσιρλίντερς, με άψογο συντονισμό, αισθησιακές χορευτικές φιγούρες, φωνάζοντας παθιασμένα τ' όνομά μου και τ' όνομα του κολεγίου μας.
Έχουμε πάρει τάιμ άουτ 3'' πριν τη λήξη, χάνουμε 83-82, αλλά έχουμε την μπάλα. Ο κόουτς επιλέγει την κομπίνα 3. Ο πλεϊμέικερ θα κάνει κατεβασιά με σκοπό να ολοκληρώσει ο ίδιος την επίθεση. Αν τραβήξει δεύτερο αντίπαλο παίκτη πάνω του, θα πασάρει σε αυτόν που θα έχει ελευθερωθεί, ώστε να τελειώσει εκείνος τη φάση. Πράγματι, ο κοντός Φρέντι Τζόουνς κατεβαίνει με μεγάλη ταχύτητα, ο Αλόνσο Ρίβερς κάνει σπουδαίο σκριν λίγο έξω απ' την περιοχή και ο Μόζες Μαλόουν (προσωπικός μου αντίπαλος), φοβούμενος ότι ο Φρέντι θα σουτάρει, προχωράει προς το μέρος του. Τότε, λίγα εκατοστά του δευτερολέπτου πριν τη λήξη, κάνω μαγική κίνηση απελευθέρωσης και αρχίζω να πηδάω προς το καλάθι. Ο Φρέντι με βλέπει με την άκρη των ματιών του και κάνοντας ωραία προσποίηση μου πασάρει. Περιμένω την μπάλα ακίνητος στον αέρα. Η μπάλα έρχεται, την πιάνω με το δεξί. Ο ήχος σταματάει, η κίνηση για μια στιγμή παγώνει κι όταν ξαναρχίζει έχει μπει σε φάση σλόου μόσιον. Το χέρι μου με την μπάλα κατευθύνεται στο καλάθι, ενώ πίσω στον πίνακα φαίνεται ο χρόνος: 00:00:01 και το σκορ 83-82.
Ξαφνικά, ακούγεται ο ήχος. Αυτός ο υπέροχος ήχος της μπάλας που καρφώνεται. Ο ήχος έχει το μέταλλο, αλλά στο τελείωμά του έχει και το δίχτυ. Η μπάλα έχει περάσει τη στεφάνη, έχει μπει μέσα. Η κόρνα της λήξης χτυπάει. Ο χρόνος γράφει: 00:00:00. Σε λίγο το σκορ θα γράφει: 83-84. Την ίδια στιγμή έχουμε νικήσει κι έχουμε πάρει το πρωτάθλημα, με συλλογική δουλειά, δε λέω, αλλά και με δικό μου καλάθι, που θα μείνει στην ιστορία.
Καθώς τώρα πολλές επαγγελματικές ομάδες θα με ζητήσουν στο ρόστερ τους, στο χέρι μου είναι να αξιοποιήσω τις ευκαιρίες που θα μου δοθούν. Η καριέρα μου διαγράφεται καλή. Όμως εγώ ψάχνω την τσιρλίντερ κι αυτή ψάχνει εμένα, μέσα σε ένα κομφούζιο πανηγυρισμών. Είμαι στο κέντρο του γηπέδου και κάποια στιγμή μένω ελεύθερος από τις αγκαλιές των συμπαικτών μου. Τότε σε βλέπω κι έρχεσαι τρέχοντας, φωνάζοντας, κουνώντας ψηλά τα χέρια, και μ' έναν πήδο περνάς τα πόδια σου στη μέση μου. Σε σηκώνω και είσαι δακρυσμένη. Φιλιόμαστε. Ο χρόνος κι ο ήχος πάλι παγώνει. Μαγική στιγμή.
Όταν ξαναρχίζει ο χρόνος, με διαπερνούν πιο πεζά ερωτήματα: Άραγε θα 'ρθει μαζί μου στο Λος Άντζελες αν με ζητήσουν οι Λέικερς;
Not a brain wave by l' esprit de l' escalier:
A message by chill-the-blood-to-warm-the-soul.
